่ยง ผมจะบอกให้นะ ที่นี่คือแผนกฉุกเฉินที่หก ไม่ใช่ที่ที่คุณเคยอยู่ คุณจะอยู่ คุณก็ต้องทำตามกฎระเบียบ อย่าเอาแต่สร้างเรื่อง ทำแผนกฉุกเฉินเสียบรรยากาศ! ถ้าอยู่ไม่ได้ ก็รีบไสหัวไปซะ!”
อวี่หย่งกังพูดอย่างไม่ไว้หน้าเลยสักนิด เยวเลี่ยงโกรธจนพูดอะไรไม่ออก เมื่อไม่ได้ทำอะไรผิดก็ไม่มีอะไรต้องกลัว อวี่หย่งกังพูดแบบนี้ เขาก็รู้แล้วว่าเรื่องที่ตนออกใบสั่งยาให้ร้านขายยาโดนจับได้แล้ว
อวี่หย่งกังพูดต่อว่า “ทุกคนที่นั่งอยู่ในนี้ เขียนชาร์ตผู้ป่วย แผนการรักษาให้เรียบร้อยหน่อย เก็บลายมือหวัดนั่นไป อย่าให้เหมือนใครบางคนที่ออกใบสั่งยาให้คนไข้ผิดยังไม่รู้ตัว” เยวเลี่ยงโกรธมาก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ผ่านไปครู่หนึ่ง เยวเลี่ยงยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นใจ ทำไมเขาต้องทนอวี่หย่งกัง ผมได้รับเชิญมาเป็นหัวหน้าทีมศัลยกรรมประสาทนะ ไม่ได้มาเพื่อรองรับอารมณ์เขา เยวเลี่ยงคิดถึงตรงนี้ก็ลุกขึ้นและเดินออกไป อวี่หย่งกังเห็นแบบนี้ก็อดพูดไม่ได้ “คุณจะไปไหน”
เยวเลี่ยงพลันตอบว่า “ขอโทษด้วยครับ อำนาจบาตรใหญ่อย่างคุณ รับใช้ไม่ไหวจริงๆ”
อวี่หย่งกังพยักหน้า “ได้ ถ้าคุณออกจากห้องนี้ไป ก็ไม่ต้องเข้ามาอีก!”
ความตึงเครียดเพิ่มขึ้นอีก คราวนี้สถานการณ์อึดอัดไปหมด เยวเลี่ยงเองก็คิดไม่ถึงว่าอวี่หย่งกังจะเด็ดเดี่ยวขนาดนี้! เขากัดฟัน ที่นี่ไม่ต้องการเขาก็ยังมีที่ที่ต้องการ! อีกอย่าง ผมออกไป ผมไม่เชื่อว่าใครจะมาเป็นหัวหน้าทีมศัลยกรรมประสาทได้! พูดจบ เย
