วเลี่ยงก็เดินออกไป
ตอนนี้เอง อวี่หย่งกังพูดขึ้นว่า “ผมขอประกาศปรับเปลี่ยนตำแหน่งงานหลังจากนี้! เฉินชางรับหน้าที่ดูแลส่วนงานศัลยกรรมประสาทแทนเยวเลี่ยง เป็นหัวหน้าทีมของแผนกฉุกเฉินที่สาม”
ทุกคนในห้องทำงานได้ยินแบบนี้ก็อึ้ง! แม้แต่เยวเลี่ยงที่กำลังจะออกจากประตูยังชะงักฝีเท้า มองอวี่หย่งกังอย่างเย้ยหยันแวบหนึ่ง ก่อนจะจากไป
หัวหน้าอวี่เห็นแบบนี้ก็ถามว่า “เฉินชาง คุณทำได้ไหม”
เฉินชางจะพูดอะไรได้ “ครับ”
“โอเค! แยกย้าย!” ห้องทำงานเงียบไปทันที ทุกคนเห็นฉากนี้แล้วถึงกับเหม่อเล็กน้อย
หลังจากเลิกประชุม เหล่าหม้าหยิบขวดนมวัวขวดหนึ่งส่งให้เฉินชางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “แม่เจ้า ผมตกใจหมด ทำเอาไม่กล้านั่งกินข้าวเช้าเลย!”
เฉินชางมองบน “ขนาดนี้แล้ว คุณยังกินข้าวเช้าลงเหรอ”
เหล่าหม้ามองเฉินชาง อุทานเสียงขึ้นจมูกอย่างเย้ยหยัน พร้อมกดเสียงต่ำพูด “คุณคิดว่าเหล่าอวี่จะอิคิวต่ำ ถึงขั้นข่มอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ในสถานการณ์แบบนี้เหรอ ซิ! ไรเดียงสา…”
