เขาคือสมบัติล้ำค่าของโรงพยาบาลเรา!”
ชายชราได้ฟังก็อยากรู้ยิ่งกว่าเดิม “โฮ่ ล้ำค่าอย่างไรละ”
เฉิงอี๋เอ่ยด้วยรอยยิ้ม“เอาแบบนี้นะคะ หนูจะบอกตำแหน่งสองสามอย่างกับคุณปู่ ศาสตราจารย์เฉินคือหัวหน้าสมาคมศัลยกรรมทางเดินอาหารโลก เป็นระดับโลก…”เฉิงอี๋พูดเจื้อยแจ้วอยู่สองสามนาที ถึงได้หยุดลง
ชายชราฟังแล้วตาค้างอ้าปากหวอ เงียบงันพูดไม่ออก“คนที่เก่งกาจขนาดนี้มาล้างแผลพันผ้าให้ฉันงั้นเหรอ ไม่แปลกเลยที่จะทำเรื่องยิ่งใหญ่สำเร็จสติปัญญาระดับนี้ ฉันให้คะแนนเต็ม! เฮ้อ! บุคลากรที่เก่งขนาดนี้ ฉัน… ทำไมฉันไม่สร้างความประทับใจเอาไว้กันนะ!”
ชายชราถอนหายใจด้วยความเสียดาย ลุกขึ้นเดินออกไปผู้สูงอายุอย่างพวกเขาชอบมาคุยเล่นพูดโม้กันทุกวัน เขามองผ้าพันแผลครั้งนี้ของตนเล็กน้อย ทอดถอนใจคราหนึ่งเรื่องนี้คุยโม้ได้อีกครึ่งปีเชียวละ!
แต่ในเวลานี้ เฉินชางเดินไปยังห้องทำงานแล้ว!มีผู้คนคลาคล่ำในศูนย์ฉุกเฉิน เดินไปเดินมา ลิฟต์แน่นไปหมดบนทางเดินมีคนเอ่ยทักทายเฉินชางตลอดทาง“สวัสดีครับศาสตราจารย์เฉิน”“ศาสตราจารย์เฉิน จะไปไหนเหรอคะ!”“โอ๊ะ ศาสตราจารย์เฉิน ไปชั้นไหนครับ”
หัวหน้าแพทย์ทุกคนที่ได้พบหน้าระหว่างทาง ไม่ว่าจะรู้จักหรือไม่รู้จักก็ล้วนอยากจะทักทายทั้งสิ้นเฉินชางก็ผงกหัวตอบรับ คนที่เดินผ่านไปเห็นต่างเหลียวหลังมองคนหนุ่มที่ยังหนุ่มแน่นแบบนี้ได้เป็นศาสตราจารย์แล้วงั้นเหรอ ไม่รู้เหมือนกันว่าแต่งงานหรือยังหน้าตาก็หล่อเหลาเอา
