บทที่ 646 เรียนหนังสือใช้เงินเยอะเกินไป
ดวงอาทิตย์สีส้มอบอุ่นค่อย ๆ ลอยขึ้นมากลางท้องฟ้า
แสงแดดสาดส่องลงมาอาบไล้ใบหน้าผู้คน ฝากรอยจุมพิตอันอ่อนโยนเอาไว้
กระทั่งกลิ่นอายของผืนดินที่ลมพัดมาด้วยยังแซมไว้ด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของหญ้าอ่อน
คนสกุลจูตื่นแต่เช้าตรู่ พวกผู้ชายออกไปทำงานในทุ่งนา ส่วนพวกผู้หญิงที่ขยันขันแข็งก็เริ่มทำงานเรือนกันแล้ว
ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าพาซานเป่ากับซื่อเป่าท่องตำราอยู่ในลานเรือน น้ำเสียงเจื้อยแจ้วของพวกเด็ก ๆ ทำให้เพื่อนบ้านที่ผ่านมาทางนี้อดจะยิ้มออกมาไม่ได้
หลินซื่อพาพวกน้องสาวออกไปซักผ้าแล้วนำกลับมาตากที่ท้ายเรือน
ยามนั้น จูปาเม่ยพาพวกหลี่ว์ต้ายา หลี่ว์เอ้อร์ยา และหลี่ว์ซานยาเตรียมพื้นที่บริเวณหนึ่งในลานเรือน ปูเสื่อไม้ไผ่เอาไว้สำหรับตากสิ่งของ
หลิวซื่อออกมาจากในห้อง เห็นหลี่ซื่อกำลังนั่งมองพวกเด็ก ๆ ท่องกลอนอยู่ในลานเรือนก็เดินเข้ามาหา “ท่านแม่เล่า?”
“ไปเรือนอาสะใภ้สามกับอาสะใภ้สี่เจ้าค่ะ” หลี่ซื่อทำงานเย็บปักในมือไปด้วย
ถึงจะทำชุดใหม่สำหรับปีใหม่ไปแล้ว แต่พวกเด็ก ๆ โตไว นางยังต้องนำเสื้อผ้าเก่า ๆ ออกมาแก้ให้ใหญ่กว่าเดิมอยู่เป็นระยะ
“ไปเพราะเรื่องงานมงคลของซานจ้วงกับซื่อหู่กระมัง?” หลิวซื่อถาม
“อื้ม” หลี่ซื่อกล่าว “พวกเขาสองคนอายุไม่น้อยแล้ว อยากแต่งงานไวหน่อย ท่านแม่มีลูกชายหลายคนมีประสบการณ์มาก จึงไปช่วยออกความคิด จะได้ไม่เกิดข้อผิดพลาดเจ้าค่ะ”
หลิวซื่อลากเก้าอ
