็ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ
“ท่านแม่เป็นคนจัดการก็จริง แล้วเจ้าไม่กังวลบ้างเลยหรือ?” หลิวซื่อบอกเป็นนัย “ท่านแม่เป็นแม่คน เจ้าก็เป็นแม่คนเหมือนกัน ซานเป่ากับซื่อเป่าใกล้จะโตกันแล้ว ถึงตอนนั้นก็คงจะได้ใช้เงินเหมือนกัน…ตอนแรกก็เป็นเจ้าเจ็ดเรียนหนังสือ ต่อมาก็เป็นต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า ในบ้านมีเด็กมากมายขนาดนั้น ถึงตอนนั้นคงมีค่าใช้จ่ายไม่หวาดไม่ไหว…”
ความจริงแล้วหลิวซื่อกังวลใจแทนหลี่ซื่อเสียที่ไหน นางคิดถึงตัวเองต่างหาก
จูชีไปสอบเคอจวี่ เย่อวี๋หรานล้วงเงินจำนวนมากออกมาในคราวเดียว นั่นเทียบกับเงินเก็บของนางหลายเดือนเชียวนะ ฉับพลันนั้นนางก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา
นางคิดว่า ถ้าพวกเด็กโตไปเรียนหนังสือกันหมดแล้ว ค่าใช้จ่ายคงไม่ใช่น้อย ๆ ถึงตอนนั้นจะมีโอกาสเหลือมาถึงลูกในท้องนางหรือไม่?
ถ้าจะบอกว่าแม่สามีหาเงินเก่ง แต่ความเร็วที่แม่สามีพาทุกคนหาเงินยังจะสู้ค่าใช้จ่ายของพวกเด็ก ๆ ได้เช่นนั้นรึ?
หลี่ซื่อหันกลับมามองหลิวซื่อ “พี่สะใภ้รองหมายความว่า…”
นางไม่ได้โง่ แม้จะรู้ว่าจูชีใช้เงินไปเท่าไหร่และรู้ว่าลำพังตัวเองคงแบกรับไม่ไหว ซานเป่ากับซื่อเป่าก็อายุน้อยกว่าต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไม่มาก
พอต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเข้าเรียน ผ่านไปอีกไม่กี่ปีก็จะถึงรอบของซานเป่าและซื่อเป่าแล้ว
แทนที่จะกังวลว่าแม่สามีไม่มีเงินส่งซานเป่ากับซื่อเป่าเข้าเรียน นางคิดว่าคนข้างหลังน่ากังวลมากกว่า
คนข้างหลังไม่ต้องบอกก็ย่อมรู้ว่าหมายถึงใคร
