กขึ้นเรื่อยๆ
จู่ๆ สำนักงานการท่องเที่ยวก็พูดว่า
“ผมคิดว่าหมู่บ้านหนานซานก็เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมได้ โบราณสถานแถบภูเขาหลงติ่งไม่น้อยเลย เราจำเป็นต้องให้ความสำคัญ!”
เฉินซางดื่มมากไปแล้ว ได้ยินทุกคนพูดแบบนี้ ก็ยิ่งดีใจ
“ผมเป็นตัวแทนหมู่บ้านหนานซานคารวะทุกคน!”
ขงเสียงหมิงที่อยู่ข้างๆ สีหน้านิ่งสงบ ไม่ได้พูดอะไร ถึงอย่างไร…หมู่บ้านหนานซานก็เล็กเกินไป วันนี้เขาเป็นแค่หนึ่งในญาติของเฉินซาง ไม่เกี่ยวกับงานและฐานะ
ตอนนี้เอง เถ้าแก่หูถือเหล้าขวดหนึ่งเดินเข้ามา ใช่แล้ว เหล้าขวดหนึ่ง! เขาท่าทางชนแก้วกับเฉินซาง
“เอ่อ ศาสตราจารย์เฉิน ที่ผมมาวันนี้ หลักๆ คืออยากขอโทษคุณ ลูกชายผมไม่รู้ความเท่าศาสตราจารย์เฉิน จัดงานแต่งหรูหราฟุ่มเฟือย ขบวนรถขันหมากขวางทางรถของศาสตราจารย์เฉิน ผมละอายใจจริงๆ จึงตั้งใจมาขอโทษโดยเฉพาะ! อย่าถือสาเลยนะครับ!”
เถ้าแก่หูพูดจบก็ยกขวดเหล้าขึ้นดื่ม เฉินซางเห็นแบบนี้ก็อึ้งไปทันทีก่อนจะรีบพูดว่า
“เออ…ประธานหูครับ อย่าทำแบบนี้เลย วันนี้วันดี มงคลคู่มาเยือนที่บ้านพร้อมกันควรจะสามัคคีกัน! อีกอย่าง ตามหลังขบวนรถสปอร์ตแบบนั้นผมก็รู้สึกได้หน้าไปด้วย ใครบอกว่าขบวนรถขันหมากจะใช้ร่วมกันไม่ได้”
คำพูดของเฉินซางทำให้เถ้าแก่หูอึ้งไป แม้แต่ทุกคนที่อยู่รอบข้างเองก็อดชูนิ้วโป้งให้เฉินซางไม่ได้ เถ้าแก่หูได้ยินแบบนี้ก็อดถอนหายใจไม่ได้
“ศาสตราจารย์เฉินใจกว้างมากจริงๆ!”
“มงคลคู่มาที่บ้านพร้อมกั
