น”
“วันนี้ผมมีความสุข ผมให้คำมั่นสัญญาต่อหน้าชาวบ้านหมู่บ้านหนานซานว่า บริษัทของผมจะรับผิดชอบค่าน้ำ ไฟฟ้า และแก๊สของคนทั้งหมู่บ้าน ทุกคนใช้ได้ตามสบายเลยครับ”
ช่างสมเกียรติเจ้าของบริษัทถ่านหิน! ประโยคนี้ได้ครอบคลุมค่าใช้จ่ายปีละหลายพันของหลายร้อยครัวเรือนในหมู่บ้านหนานซานแล้ว! เฉินซางเห็นแบบนี้ก็อดยกเหล้าขึ้นมาคารวะเถ้าแก่หูไม่ได้
พวกเศรษฐีที่อยู่รอบข้างเห็นแบบนี้ก็อึ้งไปทันที! ใช้เงินไม่เท่าไรก็ทำให้ศาสตราจารย์เฉินคารวะเหล่าได้แล้วหรือ
“ต่อไปค่าเล่าเรียนทั้งหมดของนักเรียนหมู่บ้านหนานซานที่สำเร็จการศึกษามากกว่าปริญญาสองใบก็มาเบิกได้!”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะจัดตั้งโครงการทุนการศึกษาเฉินซาง ครอบครัวที่ขาดแคลน…ชาวหมู่บ้านหนานซานทุกคนจะได้รับ!”
“เอาอย่างนี้ ผมจะรับผิดชอบชีวิตหลังเกษียณ พลเมืองสูงอายุหมู่บ้านหนานซานที่มีอายุมากกว่าเจ็ดสิบปี จะได้รับเงินบำนาญหนึ่งหมื่นหยวนต่อเดือน!”
ชาวบ้านหมู่บ้านหนานซานมึนงงไปทันที! พวกเขารู้สึกว่าหัวใจดวงน้อยๆ ของตัวเองเต้นแรงมาก อายุขนาดนี้แล้ว คิดไม่ถึงว่าตนยังจะมีชีวิตที่ดีได้
ตอนที่พวกคนแก่ได้ยินว่าตนจะได้รับเงินบำนาญหนึ่งหมื่นหยวนต่อเดือน ความตื่นเต้นนั้นยากจะอธิบายเป็นคำพูด คนแก่คนหนึ่งถามอย่างสั่นๆ
“จริงเหรอครับ”
เถ้าแก่คนนั้นได้ยินคำพูดของคนแก่ก็รีบพูดว่า
“จริงครับ! จริงอย่างแน่นอน! เรื่องแค่นี้จินเลอกรุ๊ปของเราทำได้อยู่แล้ว!”
“ฮ่าๆ! ผู้เฒ่
