า ไม่ต้องกังวล ท่านนี่เป็นถึงประธานบริษัทเชียวนะ!”
คนแก่อดพูดอย่างตื่นเต้นไม่ได้
“ดี…ดี ผมคิดไม่ถึงเลยว่าชีวิตนี้ตัวเองจะยังมีชีวิตที่ดีได้ เด็กๆ ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าเทอม! คนแก่อย่างเราก็ได้เงินด้วย…ขอบคุณพวกคุณมาก! ขอบคุณศาสตราจารย์เฉิน”
คนแก่ชูแก้วเหล้าขึ้นคารวะเฉินซาง ชั่วขณะนี้ทุกคนในหมู่บ้านหนานซานต่างชูแก้วเหล้าขึ้นมา! ชีวิตดีๆ ของพวกเขามาเยือนแล้ว… และมาเยือนอย่างกะทันหันจนตั้งตัวไม่ทัน
ใครก็คิดไม่ถึงว่า หมู่บ้านธรรมดาๆ แบบนี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงได้ขนาดนี้ สวัสดิการดีๆ แบบนี้…มีเฉพาะเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาในหมู่บ้านที่ผู้คนมีเหมืองถ่านหินเท่านั้น คิดไม่ถึงว่า สักวันจะเกิดขึ้นกับพวกเขาบ้าง…
ชายคนหนึ่งพูดอย่างตื่นเต้น
“สวัสดิการดีกว่าหมู่บ้านข้างๆ อย่างหมู่บ้านอูที่มีเหมืองถ่านหินเสียอีก…”
จู่ๆ เถ้าแก่คนหนึ่งก็พูดขึ้นว่า
“ผู้เฒ่า ศาสตราจารย์เฉินมีค่ากว่าเหมืองถ่านหินอีกครับ!”
“เยี่ยมๆ!”
“ใช่! ชาวบ้านหมู่บ้านหนานซานได้รับผลประโยชน์เพราะเฉินซางเลย”
“ทุกคนอย่าลืมบุญคุณครั้งนี้ของเฉินซาง!”
งานแต่งงานในวันนี้คึกคักมาก! พวกเถ้าแก่เองก็นั่งคุยกันโดยไม่วางมาด และไม่สนใจว่ากินของดีหรือไม่ดี ดื่มเหล้ายี่ห้ออะไร ทุกคนต่างดื่มอย่างมีความสุขมาก!
เถ้าแก่หูถึงขั้นลืมว่าวันนี้ลูกชายตัวเองก็แต่งงาน ตอนนี้ในหัวมีแต่ความตื่นเต้น ถึงอย่างไรวันนี้ก็ได้ชนแก้วกับท่านขงและได้จับมือทักทายรัฐมนตรีหลายค
