ำเป็นต้องประโคมโอ้อวด ความสะดวกสบายสำคัญที่สุด
หลังจากกลับมาถึง ในที่สุดเฉินซางก็ได้เจอฉินเยว่แล้ว พอเห็นสาวน้อยคนนี้สวมหมวกยืนอยู่ตรงนั้น เฉินซางอด ยิ้มอย่างปวดใจไม่ได้“พ่อฉันบอกทุกวันว่าเธอทำงานยุ่งตรากตรำ ฉันก็นึกว่าเธอจะตากแดดจนดำไปแล้ว แต่กลับขาวขึ้นซะได้”
ฉินเยว่กลอกตาใส่“นายมันไร้จิตสำนึก ฉันยุ่งง่วนวิ่งวุ่นทั้งนอกใน พอเจอหน้ากัน นายพูดแบบนี้งั้นเหรอ ฮึ ตอนนี้ฉันนึกเสียใจ ไม่แต่งแล้ว!”
เฉินซางหัวเราะฮ่าๆ“จูบกัน ฉันจะบอกเธอไว้นะ ตอนนี้งานแต่งของพวกเราได้รับการรับรองจากเบื้องบนแล้ว อย่างไรเธอก็ต้องแต่ง ไม่อยากแต่งก็ต้องแต่ง ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเธอแล้ว”
พอฉินเยว่ได้ฟังก็โมโหขึ้นมาทันที เบะปากเอ่ยว่า“ฉันค้นพบแล้วว่าฉันดีเกินไปสำหรับนาย! ฉันคอยเอาใจใส่ประคบประหงมนาย คอยดูแลนาย ตอนนี้นายกลับไม่ถนอมฉันเลยสักนิด เจ้าหมา นายเปลี่ยนไป!”
พอเฉินซางเห็นฉินเยว่ทำตัวน่ารักแบบนี้ก็อดอิ้มไม่ได้ เขาบีบแก้มเนียนใสของเธอ พูดกันตามตรง ผิวพรรณของฉินเยว่ดีจริงๆ
“ฮ่าๆๆ…ฉันไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก วันนี้ฉันกลับมาแล้ว เอาบางอย่างที่เธอคิดติดอยู่ในใจตลอดกลับมาให้เธอด้วย รอจนถึงตอนแต่งงานฉันจะให้เธอ”
ฉินเยว่กลอกตาใส่“ฉันอยากได้พระอาทิตย์ อยากได้พระจันทร์ อยากได้ดวงดาว นายจะให้ฉันได้เหรอ”
“ขี้โม้!”
