บทที่ 634 ไปเดินเที่ยวเรือบุปผา
อาจารย์เสินครุ่นคิด “น่าจะเป็นเรื่องดี หากเป็นเรื่องร้ายคงเกิดเรื่องในสนามสอบ ไม่ปล่อยไว้จนถึงยามนี้”
จูซานได้ยินว่าเป็นเรื่องดีก็ถอนหายใจโล่งอก “เป็นเรื่องดีก็แล้วไปขอรับ ข้าตกใจแทบแย่ ยังคิดว่าเจ้าเจ็ดบ้านข้าเขียนสิ่งใดผิดไป จนถูกนายอำเภอเพ่งเล็งเข้าแล้วขอรับ…”
อาจารย์เสินอดยิ้มไม่ได้
นอกจากนี้เขายังถามทุกคนว่าคิดอย่างไรกับคำตอบ
การสนทนาต่อจากนั้นจูซานไม่สามารถเข้าร่วมได้แล้ว เพราะพวกเขาเริ่มตอบคำถามกัน
แม้ทุกคนจะไม่ได้จำข้อสอบได้อย่างชัดเจน แต่จูชีไม่มีปัญหา เขามีความจำที่ดีเลิศ มองเพียงครั้งเดียวก็จำได้แล้ว
อาจารย์เสินหาพู่กันและหมึกให้จูชี ‘เขียนตามที่จำได้’ ออกมา
คนอื่น ๆ มองกระดาษข้อสอบที่จูชีเขียนตามที่จำได้ไปด้วย ก็ย้อนนึกไปด้วยว่าตัวเองตอบอะไร
“อา ข้อนี้ข้าตอบผิด!”
มีคนที่ได้ยินคำตอบของคนอื่นแล้วร้องตกใจทันที
เขาคิดอยู่ตลอดว่าน่าจะเป็นคำตอบอื่น แต่คาดไม่ถึงว่านี่คือสิ่งที่คนถาม
นี่ไม่อาจโทษผู้อื่นได้ ความยากของการสอบถงซื่อเดิมทีคือ ‘ความจำ’ มีเรื่องที่เกี่ยวข้องอยู่มากมาย หากเจ้าไม่เคยอ่านหรือจำได้ไม่ชัดเจนก็ต้องตอบผิดเป็นเรื่องธรรมดา
จูชีกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา ข้าแค่ตอบตามที่ ‘ท่อง’ ออกมาเท่านั้น
เกือบทุกคนล้วนตอบผิดไม่มากก็น้อย
มีบางข้อที่ไม่ได้ถูกหรือผิดไปทั้งหมด ทว่าแต่เดิมตำราก็ไม่ชัดเจน พวกเขาจึงเขียนสิ่งที่มีความหมายคล้ายกัน
สุดท้าย
