ว่าทุกคนพูดอะไรอยู่
ศิษย์ร่วมสำนักผู้นั้นหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “ศิษย์พี่จู ใกล้ถึงวันสอบแล้วนะ เหตุใดท่านจึงนิ่งได้ขนาดนี้?”
มีคนยื่นศีรษะเข้ามาดูตำราที่จูชีกำลังอ่านอยู่ แล้วก็ยิ่งจนใจกว่าเดิม “ศิษย์พี่จู จะกอดขาพระพุทธรูปยามจวนตัว*[1] ก็ไม่ทำกันอย่างนี้หรอกนะ นั่นเป็นแนวข้อสอบของปีก่อน ๆ ปีนี้ไม่แน่ว่าจะออกอีก ท่านอ่านไปจะมีประโยชน์อะไร?”
จูชีตอบซื่อ ๆ “อาจารย์ให้ข้าอ่าน”
เรื่องที่อาจารย์เสินสอนพิเศษให้จูชี ทุกคนล้วนทราบดี
ถ้าเป็นคนอื่น พวกเขาอาจอิจฉาอยู่บ้าง แต่พอเป็นจูชีกลับไม่เหมือนกัน
เพราะทุกครั้งที่อาจารย์เสินสอนเพิ่มเติมให้จูชี ขอเพียงพวกเขาเอ่ยถาม จูชีก็จะตอบออกมาทั้งหมดโดยไม่ปิดบัง “อ้อ พวกท่านถามว่าวันนี้อาจารย์สอนอะไรไปบ้างน่ะหรือ อาจารย์สอน…”
หรือพูดได้อีกแบบว่า อาจารย์ไม่ได้สอนอะไร เพียงให้เขาอ่านตำราเล่มไหน ท่องอะไรไปบ้างก็เท่านั้น
ตำราและสิ่งที่ต้องท่องกองพะเนินขนาดนั้น พวกเขาเองแค่เห็นยังปวดเศียรเวียนเกล้า อาจารย์คิดอะไรอยู่กันนะ เยอะขนาดนี้จะไปท่องหมดได้อย่างไร?
แน่นอน จูซุ่นเต๋อคนประหลาดผู้นี้อ่านรอบเดียวก็จำได้แล้ว พรสวรรค์แบบนั้นพวกเขาจะไปสู้ได้อย่างไรกันเล่า!
ดังนั้น อาจารย์เสินสอนพิเศษให้เขาอย่างสมเหตุสมผล พวกเขาก็ไม่อิจฉา อยากจะเรียนเสริมด้วยกัน ได้สิ ยินดีต้อนรับ มา ‘ท่อง’ ไปด้วยกันเถอะ
ศิษย์ร่วมสำนักคนอื่นปฏิเสธหน้าตาบิดเบี้ยว “…”
ไม่เอา!
ขอบคุณขอรับ
