อาจารย์ พวกข้าท่องไม่ไหวหรอกขอรับ!
ลำพังบทเรียนที่เรียนกันในยามปกติ พวกเขาก็รู้สึกว่ากินแรงมากแล้ว ถ้าเพิ่มคาบเรียนพิเศษเข้าไปด้ววย พวกเขาคงต้องร้องไห้จนขาดใจดับคาห้องสุขา
ใครอิจฉาที่จูชีได้เรียนเสริม คนผู้นั้นคงสมองมีปัญหา
ไม่เห็นหรือว่าเสินกวงจี้ที่เป็นลูกชายของอาจารย์ยังไม่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้เลย?
“อาจารย์ให้ท่านอ่านอีกแล้วหรือ” ศิษย์ร่วมสำนักผู้นั้นมีท่าทางเข็ดขยาด “อาจารย์คิดอย่างไรกันนะ ให้ท่านพักบ้างก็ไม่ได้?”
“แค่ก!” เสินกวงจี้กระแอมเบา ๆ เพื่อเตือนทุกคนว่าเขาก็อยู่ตรงนั้นด้วย อย่านินทาบิดาของเขาต่อหน้าเขาสิ
ศิษย์คนอื่นยิ้มแห้ง ดีใจที่ตนเองไม่ได้พูดอะไรเกินเลย
จูชีงงงัน “พักแล้วนะ ข้าเข้านอนตรงเวลาทุกวัน”
ศิษย์ร่วมสำนัก “…” พวกเขาไม่ได้หมายถึงพักแบบนี้!
อย่างไรก็ตาม หลังจากได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกันแล้ว ทุกคนกลับไม่ได้รู้สึกเคร่งเครียดเท่าเดิมอีก
ตำบลอันจิ่วเป็นตำบลขนาดเล็ก บัณฑิตมีจำนวนน้อย จะจัดสนามสอบเองก็ออกจะสิ้นเปลือง จึงไปจัดสนามสอบที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ร่วมกับตำบลอี้คังที่อยู่ข้างเคียงกัน
จูชีและเสินกวงจี้ไปถึงตำบลอี้คังล่วงหน้าหลายวัน
ตอนที่พวกเขาเดินทางไปถึงเริ่มมืดแล้ว บนถนนมีผู้คนคลาคล่ำ
เมื่อพวกเขาเข้าไปในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งก็ได้ยินผู้ดูแลของโรงเตี๊ยมกล่าวกับคนอื่นอย่างเกรงอกเกรงใจว่า “ต้องขออภัยจริง ๆ ตอนนี้ห้องพักเต็มหมดแล้ว พวกท่านลองไปถามโรงเตี๊ยมข้าง ๆ ดูดีไ
