บทที่ 623 พวกเขาโชคดีจริง ๆ ที่ได้กินเนื้อทุกวัน
“อะไรกัน มีแต่เจ้าที่เป็นแม่พระ ส่วนคนที่ทำให้หลิวซื่อลำบากใจตั้งแต่ต้นจนจบก็คือข้าสินะ?” เย่อวี๋หรานแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ได้ ข้าก็ไม่ได้อยากยุ่งนักหรอก”
พูดจบก็จากไปอย่างโมโห
หลี่ซื่อเหลือบมองหลิ่วซื่อแวบหนึ่ง ค่อนข้างโมโหที่พี่สะใภ้ใหญ่ไม่เอาไหนเช่นนี้ “ท่าน…พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านแม่ออกหน้าแทนท่านอยู่นะเจ้าคะ ท่านนี่ก็ช่าง…”
ไม่รู้จะพูดอย่างไรดีแล้ว จึงออกไปจากห้องครัวด้วยอีกคน
“ท่านแม่”
นางรีบเรียกเย่อวี๋หรานเอาไว้
เย่อวี๋หรานหันกลับมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง กล่าวเสียงห้วน “ทำไม? เจ้าอยากทำตัวเป็นคนดีด้วยอีกคน?”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ท่านแม่ ข้าแค่อยากถามท่านว่าเช้านี้พวกเรากินอะไรกันดีเจ้าคะ…” ความจริงแล้วเมื่อวานได้ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว แต่หลี่ซื่อใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้าง นางไล่รายการอาหารออกมาอีกรอบ “ท่านแม่ เช้านี้พวกเราทำอาหารพวกนี้ดีไหมเจ้าคะ?”
เย่อวี๋หรานก็ไม่ได้อยากพาลโมโหใส่คนอื่น นางพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ฟังอีกฝ่ายพูดจนจบ
นางไม่มีความเห็นเรื่องอาหารมื้อเช้าจึงพูดว่า “ได้ จัดการตามนี้ก็แล้วกัน”
“เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะจัดการตามนี้…ท่านแม่ ข้ารบกวนท่านอีกเรื่องได้ไหมเจ้าคะ?” หลี่ซื่อพูดต่อไปพลางลอบสังเกตสีหน้าของเย่อวี๋หราน
“เรื่องอะไร?”
“ข้าต้องไปเตรียมอาหารนี่นา ไม่มีเวลาดูแลซานเป่ากับซื่อเป่า ท่านช่วยข้าดูแลพวกเด็ก ๆ ให้ข้าหน่อยได้ไหมเจ้าคะ?
