ลินซื่อเม่ย ถ้าไม่มีอะไรทำก็จะแวะมาฟังเรื่องเล่าด้วยเช่นกัน
เรื่องราวเหล่านั้นมาจากบันทึกการเดินทางหรือบันทึกเรื่องราวเบ็ดเตล็ดที่ยืมมาจากอาจารย์เสิน รวมถึงตำนานต่าง ๆ ที่ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าได้ยินได้ฟังมาจากสหายร่วมสำนักของจูชี
คนเป็นบัณฑิต เมื่ออ่านตำรามาพอสมควรแล้ว ไม่ว่าจะพูดถึงหัวข้อใดก็มักจะหาเรื่องมาเล่าได้สักอย่างสองอย่าง
ในหอพักของพวกตนยังมีเด็กน้อยอยู่ด้วย เวลาพวกเขาเหน็ดเหนื่อยจากการร่ำเรียนก็มักจะเอาเรื่องเล่าเหล่านั้นไปหยอกพวกเด็กน้อยเล่น ทำให้ตัวเองผ่อนคลายลงบ้าง
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าความจำดี ฟังไปรอบเดียวก็สามารถจำเรื่องราวได้เกือบทั้งหมดแล้ว เสริมแต่งไปอีกเล็กน้อยก็สามารถเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมาจนครบ
“จริงรึ คนที่นั่นไม่กินข้าวกันจริง ๆ?” หลี่ว์ต้ายามีสีหน้าอัศจรรย์ใจ ถามต่อไปว่า “พวกเขาไม่กินข้าวแล้วกินอะไรกัน? ไม่หิวบ้างหรือ?”
ใบหน้าต้าเป่าแลดูกระหยิ่มยิ้มย่อง เขากล่าวว่า “คนที่นั่นไม่ได้ปลูกข้าวก็ต้องไม่กินข้าวอยู่แล้ว พวกเขากินเนื้อ คงรู้ใช่ไหม เนื้อสัตว์ชนิดต่าง ๆ นั่นแหละ”
เด็กน้อยทั้งหลายเผยสีหน้าอิจฉา “จริงหรือ? ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็โชคดีเกินไปแล้ว ได้กินเนื้อสัตว์ทุกวันแบบนั้น”
จากนั้นก็คุยกันอึงอล บอกว่าตนเองยอมกินเนื้อสัตว์ทุกมื้อดีกว่าแบบทุกวันนี้ที่จะกินข้าวให้อิ่มสักมื้อยังเป็นเรื่องยาก
ในความคิดของพวกเขา ชีวิตที่ได้กินเนื้อทุกวันจะต้องเป็นชีวิตที่สุขีเ
