บทที่ 620 เกิดเรื่องอันใดกับจูลิ่วใช่หรือไม่?
รูม่านตาหดตัวในทันใด นางลุกพรวดขึ้นจากเตียง ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
“แฮ่ก ๆๆ…”
ลมหายใจของนางหอบถี่
เย่อวี๋หรานรู้สึกเหมือนตัวเองหัวใจเต้นแรงราวกับฟ้าร้อง ในสมองยังเต็มไปด้วยใบหน้าเปื้อนเลือดนั้น
นางกลืนน้ำลาย คิดอย่างไม่แน่ใจว่าหากความทรงจำของนางไม่ผิดพลาด นางคิดว่าใบหน้านั้นคล้ายกับจูซุ่นเจิ้ง?
จูซุ่นเจิ้ง ลูกชายคนที่หกของเจ้าของร่างเดิม
หลังจากที่เย่อวี๋หรานทะลุมิติมาที่โลกนี้ก็ไม่เคยพบเขามาก่อน
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ดูเหมือนว่ามันจะหายไป
นอกหน้าต่าง ยามค่ำคืนนั้นเงียบสงัด
ไร้ซึ่งแสงจันทร์ มีเพียงลมหนาวหอบหนึ่งพัดผ่านยอดไม้
น่าเสียดายที่ช่วงฤดูใบไม้ร่วง ใบไม้บนต้นไม้ได้ร่วงโรยไปเสียแล้ว
เย่อวี๋หรานยืนอยู่ในลานบ้าน จ้องมองไปยังต้นไม้ต้นนั้นอย่างเหม่อลอย
ทะลุมิติมาที่โลกนี้นานถึงเพียงนี้ ต่อให้ชีวิตจะยากลำบากเพียงใด เย่อวี๋หรานก็ไม่เคยนอนไม่หลับเช่นนี้
ไม่มีทางที่ฝันเช่นนี้จะทำให้นางนอนไม่หลับ
เพียงแค่นึกถึงใบหน้าที่เห็นในฝันฉากนั้น เสียงที่บอกว่า ‘ระวัง’ ใจนางก็สั่นไหวด้วยความกลัว
ว่ากันว่า ‘แม่ลูกใจสื่อถึงกัน’ ยามที่เกิดเรื่องกับลูกชาย แม่ที่อยู่ห่างไกลเป็นพันลี้ก็ยังรู้สึกได้ เช่นนั้นหรือว่า…
ตึกตัก
ตึกตัก
ตึกตัก
เพียงแค่นึกถึงเรื่องนี้ หัวใจของนางก็เต้นแรงกว่าปกติ ลางสังหรณ์เช่นนั้นยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
นางพยายามอย
