่างถึงที่สุดเพื่อนึกถึงความทรงจำที่เกี่ยวกับจูลิ่วของเจ้าของร่างเดิม แต่ราวกับความทรงจำนั้นต่อต้านนาง ทำให้นางไม่สามารถหาความทรงจำนั้นเจอแม้แต่น้อย
นางสับสนเป็นอย่างมาก ตกลงแล้วจูลิ่วทำอะไรลงไป เจ้าของร่างเดิมจึง ‘ผูกใจเจ็บ’ ถึงเพียงนี้ ผูกใจเจ็บจนไม่ยอมนึกถึงเลยหรือ?
“คงไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเขาหรอกนะ?”
“ไม่เช่นนั้นทำไมข้าถึงได้ฝันเช่นนี้?”
ความไม่สบายใจนี้ ราวกับหนอนชอนไชกระดูกทำให้คนรู้สึกสงบใจไม่ได้
อีกด้านหนึ่งนั้น ใช้โอกาสที่คนในอาณาเขตต่างหลับใหลออกลาดตระเวนยามราตรี ในขณะที่กานอี้เซียนเดินเตร็ดเตร่ไปรอบบริเวณก็ได้รับสัญญาณจากทางด้านนี้
เขามีสีหน้าสับสน ไม่แน่ใจนัก: หืม? จูต้าเหนียง?
ช่างน่าแปลก ในยามนี้จูต้าเหนียงควรจะนอนแล้วไม่ใช่หรือ?
ลงมาโลกมนุษย์นานมากแล้ว และอยู่ที่หมู่บ้านสกุลจูมานานทีเดียว จนรู้วิถีชีวิตของแต่ละคนในหมู่บ้านสกุลจู
โดยเฉพาะจูต้าเหนียง ซึ่งเป็นเป้าหมายที่เขาสนใจทั้งกลางวันและกลางคืน เขาผู้เป็นถู่ตี้เฉิน ต้องการผู้ถูกคัดเลือกที่สามารถ ‘สร้างผลงาน’ ได้
จะเกิดเรื่องขึ้นกับนางไม่ได้ หากเกิดเรื่องขึ้นกับนาง เช่นนั้นผลงานของเขา…
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ร่างของกานอี้เซียนก็แวบเข้าไปปรากฏในลานบ้านของสกุลจู
“จูต้าเหนียง…” เขายกมือขึ้น เอ่ยทักทายเย่อวี๋หรานออกไปเสียงเบา
จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากข้างหลัง ทำให้เย่อวี๋หรานตกอกตกใจ นางหันกลับไปมอง
เมื่อเห็นว่าเป็นเขา
