าหารพร้อมหน้ากันในวันข้ามปี ทางนั้นจะมากินข้าวด้วยกัน ใครจะไปคิดว่าหลิวซื่อจะไปเรือนจูเหล่าซานกับจูเหล่าซื่อ?
มิหนำซ้ำสองบ้านก็เพิ่งจะกลับมาไปมาหาสู่กันแค่สองปีหลังมานี้
ปีที่แล้วยังแยกกันฉลองวันปีใหม่ ปีนี้ถึงเพิ่งจะเชิญทางนั้นมารับประทานมื้อครอบครัวเป็นครั้งแรก
หลินซื่อส่งสายตาให้หลี่ซื่อ: เห็นไหม? นางฉลาดเป็นกรดเชียว
หลี่ซื่อกลอกตา: ฉลาดอะไรกัน? ไม่เห็นรึว่าแม่สามีไม่พอใจ ฉลาดไม่ถูกที่เสียมากกว่า
จูซานเสิ่นกับจูซื่อเสิ่นไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลัง เห็นเย่อวี๋หรานก็ยิ้มแย้มพูดว่าเย่อวี๋หรานช่างมีวาสนา จะได้อุ้มหลานอีกคนแล้ว ไม่เหมือนพวกนาง ลูกชายยังไม่แต่งงานด้วยซ้ำ
“พวกเจ้าก็อีกไม่นานเหมือนกันนี่ หมั้นหมายเรียบร้อยแล้ว คงเร็ว ๆ นี้เหมือนกัน ถึงตอนนั้นเจ้าก็ไม่ต้องมาอิจฉาข้าแล้ว”
วันนี้เป็นวันข้ามปี เย่อวี๋หรานไม่อยากขัดความสุขของทุกคน จึงยิ้มแย้มพาคนเข้าไปในเรือน
ลูกชายและลูกสะใภ้สกุลจูทำงานว่องไว จัดโต๊ะเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เย่อวี๋หรานเชิญพ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูไปนั่งตำแหน่งประธาน ผู้เฒ่าทั้งสองสะดุ้งตกใจ “ไม่ ๆๆ เจ้านั่งเถอะ เจ้านั่งดีกว่า…”
เห็นผู้เฒ่าทั้งสองไม่กล้านั่ง เย่อวี๋หรานก็ไม่ฝืนใจ นางไปนั่งลงเสียเอง
นางรู้ว่าเจ้าของร่างเดิมรังแกผู้เฒ่าทั้งสองมานานปี อยากให้พวกเขาปรับตัวทันทีทันใดคงเป็นเรื่องยาก
เย่อวี๋หรานนั่งลงตำแหน่งประธานแล้ว จูเหล่าโถวก็ย่อมจะตามนางไปนั่งลงด้วยเช่นกั
