ดหลิวซื่ออย่างนั้นแหละ? นางไปทำอะไรมา ถึงทำให้เจ้าโกรธแบบนี้?”
ในความคิดของนาง แค่ไปหาหมอเพื่อตรวจดูว่าท้องหรือไม่ท้องก็เท่านั้นเอง
“ก็แค่ไม่ท้องเท่านั้นเอง ร้อนใจไปมีประโยชน์ตรงไหน? วาสนายังมาไม่ถึง ร้อนใจไปก็ไม่มีประโยชน์ อากาศหนาวเย็นแบบนี้ ลูกน้อยเปราะบางจึงไม่อยากมา อยากมาตอนที่อากาศอบอุ่นกว่านี้ ไม่ได้รึ?”
“เจ้าเป็นผู้ชายอกสามศอก อย่ามาถือสาเรื่องเล็กน้อยเหมือนผู้หญิงแบบนี้สิ”
“อีกอย่าง หลิวซื่อก็ใช่ว่าจะมีลูกไม่ได้ เจ้าต้องทำถึงขนาดนี้เลยรึ?”
……
เย่อวี๋หรานที่มาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดย่อมเลือกยืนอยู่ฝั่งผู้หญิง
นางคิดว่าถ้าจูเอ้อร์กล้ามีความคิดเช่นนี้ นางจำต้องรีบเข้าไปจัดการ ก็เหมือนกับการตัดกิ่งไม้ ไม่อาจปล่อยให้ต้นไม้เติบใหญ่จนกลายเป็นต้นไม้สูงชะลูด จะตัดก็ตัดไม่ไหว เช่นนั้นก็แย่แล้ว
วันเวลาในอนาคตยังอีกยาวนาน นางไม่อยากต้องมาเดือดร้อนใจอยู่ร่ำไป
เวลานั้นเอง หลิวซื่อก็วิ่งพรวดพราดกลับมา
นางไม่ได้ขายาวเหมือนจูเอ้อร์ ทั้งยังวิ่งได้ไม่เร็วเท่าเขา จึงไล่ตามมาจนหอบแฮ่ก
“เหล่าเอ้อร์ ข้า…”
เมื่อเข้ามาในห้อง เห็นสายตามากมายกำลังมองมาที่ตนเอง หลิวซื่อก็พูดอะไรไม่ออก
โดยเฉพาะตอนที่เห็นสายตาของเย่อวี๋หรานกวาดมองมาทางนี้ ความคิดอ่านพลันแจ่มใสขึ้นมาในทันใด นางก้มหน้าลง นึกอยากออกไปซ่อนตัวอยู่ข้างนอก
“วิ่งทำไม? ข้างนอกอากาศหนาวปานนั้น รีบมานั่งผิงไฟสิ…”
เย่อวี๋หรานย่อมไม่ปล่อยให้อีกฝ่าย
