ด้ยินเสียงดังมาจากประตูเรือนจึงค่อนข้างประหลาดใจ
“ใครกันน่ะ? อากาศหนาวขนาดนี้ยังมาที่เรือนพวกเราอีก?”
“อาจเป็นเรื่องด่วนกระมัง พวกเจ้าไม่ต้องออกไปหรอก ข้าจะไปดูเอง” หมอชาวบ้านสวมชุดคลุมตัวหนาแล้วเดินออกไปข้างนอก
เมื่อเขาเปิดประตูเรือนออกไปเห็นจูเอ้อร์กับภรรยาก็ค่อนข้างประหลาดใจ เพราะทั้งสองสีหน้ายังดีอยู่ ไม่คล้ายจะเป็นคนป่วย
“พวกเจ้ามาทำอะไรหรือ…”
จูเอ้อร์จึงชี้แจงสาเหตุที่มาเยือน
ครั้นหมอชาวบ้านได้ยินว่าเป็นเรื่องดีก็เชิญคนทั้งสองเข้าไปในเรือนทันที
หลิวซื่อยังคงบ่นอย่างไม่พอใจ “ท่านหมอ ท่านคิดว่าอย่างไรเจ้าคะ? ข้าบอกแล้วว่าข้าอาจตั้งท้องก็ได้ แต่กลับไม่มีใครเชื่อข้าสักคน ต้องให้ข้ามาตรวจให้ได้…”
คำพูดแบบนี้ หมอชาวบ้านย่อมไม่กล้าตอบรับ เขาเชิญสองสามีภรรยาเข้าไปนั่งผิงไฟในห้องครัวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
ภรรยาของเขาบอกให้พวกเด็ก ๆ สละที่นั่งให้แขกผู้มาเยือน
เด็กโตรู้ความแล้ว แม้จะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า ลุกออกไปแต่โดยดี
แต่เด็กที่ยังเล็กอยู่ไม่เหมือนกัน พอใจหรือไม่พอใจเพียงมองสีหน้าก็รู้ได้ทันที
เวลานี้หลิวซื่อกำลังอารมณ์ดีจึงไม่ถือสา ยังยิ้มชมลูก ๆ ของหมอชาวบ้านว่าหน้าตาดี ชายหล่อ หญิงสวย วันหน้าหากจะหาลูกสะใภ้หรือแต่งลูกสาวล้วนไม่มีปัญหา
หมอชาวบ้านบอกให้ภรรยาไปหยิบกล่องเครื่องมือตรวจรักษาของตนออกมา และพาพวกเด็ก ๆ ออกไปข้างนอก
พวกเด็ก ๆ ไม่เต็มใจเลยสักนิด แต่ไม่กล้าขัดคำ
