ไปกรอกในไส้หมูทำเป็นไส้กรอก
เนื่องจากปีนี้เลี้ยงหมูหลายตัว เย่อวี๋หรานยังไม่คิดจะนำไปขาย ทำให้พวกลูกสะใภ้มีงานมากกว่าที่ผ่านมา
เริ่มจากของกินเล่นจำพวกเมล็ดแตง ขนมหวาน ของกินเล่นแบบตากแห้ง แบบคั่ว และแบบทอด สามารถทำเป็นแบบไหนได้ก็ทำแบบนั้น
ส่วนพวกผลไม้ เย่อวี๋หรานให้พวกเขาเก็บผลไม้ป่ามาจากบนเขาตั้งแต่ตอนเข้าฤดูใบไม้ร่วง นำมาตากแห้งหรือดองเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
แม้อาจเทียบกับยุคปัจจุบันไม่ได้ แต่ในยุคสมัยนี้ก็ถือว่าเป็นของดีแล้ว
ใบชายิ่งไม่ต้องพูดถึง ตั้งแต่ชาสะระแหน่ไปจนถึงชาดอกไม้ต่าง ๆ เปลือกส้มโอและเปลือกส้ม ขอเพียงเป็นสิ่งที่พบได้ในชีวิตประจำวันที่สามารถนำมาทำชาได้ เย่อวี๋หรานก็จะไม่ปล่อยผ่านไปแม้แต่อย่างเดียว
ทำไว้มากมายเช่นนั้น ย่อมไม่ได้ทำสำหรับกินเองอยู่แล้ว แต่ยังต้องเตรียมสำหรับใช้เป็นของขวัญปีใหม่ด้วยเช่นกัน
บ้านไหนสามารถนำของที่ไม่เหมือนกับคนอื่นออกมาได้ก็จะ ‘มีหน้ามีตา’
เมื่อมีคนแวะมาเยี่ยมเยือน เห็นของกินเล่นที่เรือนสกุลจูแล้วก็ต้องอิจฉา “จูต้าเหนียง ของกินเล่นบ้านพวกท่านช่างหลากหลายจริง ๆ ดูสิ มีตั้งหลายอย่างที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”
เย่อวี๋หรานมองเมล็ดทานตะวันคลุกแป้งทอดแวบหนึ่ง นางกอบมาหนึ่งกำมือยัดใส่มืออีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม “นี่จะนับเป็นอะไรได้? เป็นของที่พวกข้าทำเอง เจ้าลองชิมดูก่อน ถ้าถูกใจจะได้ให้สะใภ้สี่บ้านข้าทำเผื่อเจ้าด้วย ถ้ามากคงไม่ได้ แต่สักครึ่งชั่งนั้นไม่มีปัญ
