บทที่ 600 ไม่อาจทำกันเกินไป
ภรรยาของเฉียนซินสำคัญตัวเองผิดไป คิดว่าเมื่อตนเองเอาศีรษะพุ่งชนกำแพงแล้วก็จะสามารถขัดขวางเรื่องนี้ได้
ไฉนเลยจะทราบว่าในช่วงที่นางหมดสติ เจ้าหน้าที่และบรรดาผู้อาวุโสของหมู่บ้านจะดำเนินการแยกเรือนจนเสร็จเรียบร้อย โดยมีคนในหมู่บ้านเป็นสักขีพยาน
เรือนที่มีอยู่แต่เดิมแบ่งเป็นสองส่วน โดยใช้ห้องโถงเป็นเขตแบ่ง ฝั่งซ้ายเป็นของเหล่าเฉียนและลูกชาย ฝั่งขวา (ไม่รวมห้องโถง) เป็นของจูเอ้อร์เม่ย นางใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเฉียนเสี่ยวซินและภรรยา
เนื่องจากห้องครัวอยู่ฝั่งซ้าย เย่อวี๋หรานจึงเจรจากับเจ้าหน้าที่ว่าให้คนในหมู่บ้านสร้างเตาสำหรับใช้งานชั่วคราวไปก่อน
รอจนจูเอ้อร์เม่ยมีความเป็นอยู่ดีขึ้นกว่านี้ พวกเขาค่อยสร้างใหม่กันเอง
“พี่สะใภ้ใหญ่ เตาชั่วคราวนี้จะใช้สะดวกเท่าห้องครัวได้อย่างไรเจ้าคะ?” จูเอ้อร์เม่ยรังเกียจว่าเตานี้ใช้ไม่สะดวกจึงเอ่ยขึ้นมา
เย่อวี๋หรานถลึงตาใส่ “หุบปาก! ถ้าอยากแยกเรือนก็หลบไปยืนข้าง ๆ”
จูเอ้อร์เม่ยบ่นอุบ หลบไปยืนข้าง ๆ อย่างไม่พอใจ
เฉียนเสี่ยวซินรีบไปยืนข้าง ๆ มารดา เอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านแม่ ไม่เป็นไรขอรับ ใช้งานไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร แค่ทำอาหารได้ก็พอแล้ว!”
“เจ้าจะไปเข้าใจอะไร?” จูเอ้อร์เม่ยกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
เหล่าเฉียนกับเฉียนซินยังอยู่ในคุก ในเรือนไม่มีเงินเหลือ เรื่องอื่นล้วนจัดการได้ง่าย
แบ่งเรือนแล้ว เครื่องครัวก็แบ่งเรียบร้อย เสื้อผ้าอาภรณ์ของแต
