น้าเมื่อเหล่าเฉียนและเฉียนซินออกมาแล้ว เห็นว่าเฉียนเสี่ยวซินมีความเป็นอยู่ดีกว่าเดิมก็มาหาเรื่อง เท่ากับว่าเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสไม่ได้ทำหน้าที่ให้ดี หมู่บ้านสกุลจูย่อมไม่ถือสาที่จะเข้ามาช่วยเหลือ ‘จัดการ’
แต่หากถึงตอนนั้นแล้วเรื่องราวบานปลายก็อย่ามาโทษหมู่บ้านสกุลจูก็แล้วกัน
เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสสกุลเฉียนรีบรับคำติด ๆ กัน บอกว่าจะจับตาดูเหล่าเฉียนและเฉียนซินอย่างเข้มงวด ไม่ปล่อยให้พวกเขามาระรานเรื่องครอบครัวจูเอ้อร์เม่ยเป็นอันขาด
เนื่องจากภรรยาของเฉียนซินยังคงไม่ได้สติ จึงให้ผู้อาวุโสสกุลเฉียนประทับนิ้วมือแทนพ่อลูกสกุลเฉียน จัดการแยกเรือนอย่างเป็นทางการ
“จูต้าเหนียง ถึงวันอัญเชิญลำดับวงศ์ตระกูล ท่านจะมาหรือไม่?” ผู้อาวุโสสกุลเฉียนได้ลงเรือมาแล้วก็ไม่กลัวที่จะไปต่อ จึงถามพร้อมรอยยิ้มประจบ
“ช่างเถอะ ข้าคงไม่มาแล้ว นี่เป็นเรื่องในสกุลเฉียนของพวกท่าน คนนอกอย่างข้าเข้ามายุ่มย่ามให้น้อยหน่อยจะดีกว่า จะได้ไม่ทำให้ใครไม่พอใจ” เย่อวี๋หรานกล่าว “ข้าคิดว่าตอนนี้ข้าก็ทำให้คนไม่พอใจมากพอแล้ว แต่ทำอย่างไรได้ ผู้ใดใช้ให้จูเอ้อร์เม่ยเป็นคนบ้านแม่สามีข้ากันเล่า ข้าที่เป็นพี่สะใภ้จะปล่อยปละไม่สนใจเลยก็คงได้หรอกกระมัง?”
นางตวัดสายตาขึ้นมามองคนที่นั่งอยู่ในที่นั้นแล้วเอ่ยเสริมว่า “มีเรื่องที่ต้องบอกให้เข้าใจเสียตรงนี้ แม้ตอนนี้พวกข้าจะแยกเรือนกันแล้ว แต่ถึงอย่างไรเมียเฉียนซินก็เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของเ
