้ใหญ่ของนางก็คือหนึ่งในนั้น
“หัวใจของคนเราเป็นก้อนเนื้อ ลูกสะใภ้สองคนนั้นของเจ้าก็ไม่ได้เนรคุณเหมือนลูกชายคนโตของเจ้า ขอเพียงเจ้าลืมตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่ง รอจนเจ้าแก่ตัวไปเคลื่อนไหวไม่สะดวกแล้ว พวกนางยังจะไม่กตัญญูต่อเจ้า?”
“พวกนางไม่กล้าหรอก!” จูเอ้อร์เม่ยแค่นเสียงเย็นอย่างหยิ่งยโส ไม่คิดสักนิดว่าลูกสะใภ้สองคนนั้นจะหลุดพ้นไปจากเงื้อมมือของนางได้
ในสายตาของนาง นางไม่มีอะไรที่สู้เย่อวี๋หรานไม่ได้ ก็แค่โชคร้ายกว่าสักหน่อย ได้แต่งให้สามีแย่ ๆ และไม่ได้ออกลูกเก่งเหมือนพี่สะใภ้เท่านั้นแหละ ไม่อย่างนั้น…
ฮึฮึ!
ก็แค่ลูกสะใภ้เท่านั้น ต่อให้มีมากกว่านี้นางก็จัดการได้
เย่อวี๋หรานเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วก็คร้านจะพูดต่อ
ถึงอย่างไรในสายตาของนาง เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
……
เฉียนเสี่ยวซินกำลังช่วยทำงานให้คนอื่น ค่าตอบแทนคือข้าวสารหนึ่งชาม อาจดูเหมือนน้อยนิด แต่ถ้ากินอย่างประหยัด เติมผักอย่างอื่นลงไปด้วย ก็พอให้ทั้งบ้านกินได้สองมื้อแล้ว
เขากำลังตั้งใจทำงาน เห็นพวกลูกชายของตนเองวิ่งมาแต่ไกล ยังนึกว่าพวกเขามาเล่นกันเสียอีก จึงตำหนิพวกเขาไปหลายคำ
พวกลูกชายน้อยใจอยู่บ้าง รีบชี้แจงเหตุผล
“ท่านป้าใหญ่มาแล้ว?!”
เฉียนเสี่ยวซินอึ้งไป
เนื่องจากเย่อวี๋หรานตัดขาดกับครอบครัวของพ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูไปนานแล้ว พวกเขาจึงไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กับทางนั้น มีเพียงช่วงสองปีหลังมานี้ที่เริ่มกลับมาไปมาหาสู่กัน พวก
