จูงมือน้องสาวน้องชายหนีเข้าห้องไปแล้ว
เด็กน้อยคนหนึ่งอายุยังน้อย รีบวิ่งเกินไปจึงสะดุดล้ม
เย่อวี๋หรานเห็นขอบตาของเด็กน้อยแดงเรื่อ เกือบจะร้องไห้ออกมาแล้ว
เด็กที่โตกว่าอุ้มเขาขึ้นมา พลางกระซิบว่า “อย่าร้อง ถ้าท่านพ่อได้ยินเข้าจะตีเอานะ!”
แทบจะในทันทีทันใด ลานเรือนที่คึกคักมีชีวิตชีวาเมื่อครู่นี้พลันเงียบสงัด ไม่เหลือเงาร่างของเด็กน้อยแม้แต่คนเดียว
เย่อวี๋หราน “…”
นี่มันมุสิกเห็นแมว หรือมองเห็นสัตว์ประหลาดน่ากลัว ถึงได้หนีหายไปไวปานนี้?
ถ้ามีเพียงลูกของน้องชายกลัวคนเป็นลุงก็แล้วไปเถอะ แต่ไฉนแม้แต่ลูกชายลูกสาวแท้ ๆ ของเฉียนซินยังกลัวบิดาของตัวเองด้วยเล่า?
“เปล่า มีแต่ข้าที่กลับมา” จูเอ้อร์เม่ยเห็นจนเป็นเรื่องปกติจึงไม่ได้สังเกตปฏิกิริยาตอบสนองของพวกเด็ก ๆ นางส่งของในมือให้ภรรยาของเฉียนเสี่ยวซิน แล้วกล่าวว่า “เดินทางไปกลับแบบนี้ เหนื่อยจะตายแล้ว เอาของเข้าไปเก็บในห้องแล้วเทน้ำมาให้สักจอก กระหายจะแย่…”
ภรรยาของเฉียนเสี่ยวซินได้ยินว่าเหล่าเฉียนและเฉียนซินไม่ได้กลับมาด้วยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ทั้งยังไม่ได้โกรธที่แม่สามีวางอำนาจบาตรใหญ่ แต่ยิ้มรับห่อผ้าไปถือ “เจ้าค่ะ ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ ท่านแม่ พวกท่านนั่งก่อนนะเจ้าคะ…”
ถึงตอนนี้ นางค่อยสังเกตเห็นพวกเย่อวี๋หราน ก่อนจะทำท่าขอโทษขอโพยแล้วรีบเข้าไปในเรือน
นางเดินเข้าเดินออก ยกเก้าอี้ ยกน้ำมาให้ วุ่นวายอยู่ครู่ใหญ่
แม้แต่ยกนิ้วสั่งงาน จูเอ
