้อร์เม่ยยังคร้านจะทำ ทุกอย่างล้วนสั่งให้ลูกสะใภ้ทำทั้งหมด นางยังถามว่า “ทำไมมีแค่เจ้า? เสี่ยวซินกับเมียเจ้าใหญ่เล่า?”
ภรรยาของเฉียนเสี่ยวซินเทน้ำก้มหน้าตอบว่า “วันนี้ถึงรอบพี่สะใภ้ใหญ่ไปทำงานในนาเจ้าค่ะ เดี๋ยวฟ้ามืดนางก็คงกลับมา ส่วนเสี่ยวซิน…เขามีธุระเล็กน้อย ทำเสร็จเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
นางเพียงกล่าวถึงสะใภ้ใหญ่ แต่พอกล่าวถึงเฉียนเสี่ยวซิน นางกลับเอ่ยอย่างคลุมเครือ
แววตาจูเอ้อร์เม่ยสว่างวาบ เขม่นมองลูกสะใภ้ “ฮ่า! ข้าไม่อยู่บ้านไม่กี่วันก็เริ่มมีคนปิดบังข้าแล้วสินะ”
ภรรยาของเฉียนเสี่ยวซินหนังศีรษะชาวาบ แต่ไม่กล้าพูดอะไร เพียงส่งน้ำให้เย่อวี๋หราน จูซานเสิ่น และจูซื่อเสิ่น
เย่อวี๋หรานย่อมทราบว่าภรรยาของเฉียนเสี่ยวซินปิดบังเรื่องอะไรอยู่ คงเป็นเรื่องที่เขาไปทำงานรับจ้างชั่วคราวนั่นแหละ
คงกลัวว่าถ้าจูเอ้อร์เม่ยทราบเรื่องแล้วจะริบเงินไป ถึงตอนนั้นก็เหมือนกับการโยนซาลาเปาเนื้อใส่สุนัข มีแต่ไปไม่มีกลับ
“อะแฮ่ม!” เย่อวี๋หรานกระแอมเสียงเบาแล้วพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ วันนี้มาพูดธุระ ในเมื่อเฉียนเสี่ยวซินกับเมียเฉียนซินไม่อยู่ทั้งคู่ ก็ให้คนไปเรียกพวกเขากลับเรือนมาก่อนเถอะ”
นางหันมาถามว่า “เมียเสี่ยวซิน สามีเจ้าอยู่แถวนี้ไหม? ถ้าใกล้ก็ไปเรียกกลับมา แต่ถ้าอยู่ไกลก็ไม่ต้องไปแล้ว เรื่องนี้ยกให้เจ้าตัดสินใจ”
ภรรยาของเฉียนเสี่ยวซินตกใจ “ข้า…ข้าตัดสินใจไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ท่านป้า เป็นเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ ท
