่ได้แบบแม่แมลง พอเข้าฤดูหนาว พวกมันก็หนาวตายแล้วไม่ใช่รึ?”
“มันหนาวตายได้จริง ๆ?” ใครบางคนถามขึ้นอย่างไม่ใคร่เชื่อนัก
“ถ้าไม่เชื่อ พวกเจ้าจะลองหาไข่แมลงออกมาสักรัง แล้วนำไปวางทิ้งไว้ข้างนอกดูก็ได้” เย่อวี๋หรานกล่าว
นางอยากให้มีคนไม่เชื่อ ลองทำดูสักครา ใช้ความจริงมาพิสูจน์ คำพูดของนางจะได้มีน้ำหนักยิ่งขึ้น
น่าเสียดายที่นางไม่มีโอกาสนั้น เพราะมีคนโพล่งขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่า “ไม่ต้องลองหรอก พวกข้าเชื่อคำพูดของจูต้าเหนียงอยู่แล้ว”
พอประโยคนั้นดังขึ้น คนอื่น ๆ ต่างก็แย่งกันพูดจาประจบเอาใจเย่อวี๋หราน กลัวว่าถ้าชักช้าแล้วตนเองอาจเสียเปรียบได้
ครั้นเห็นภาพตรงหน้า เย่อวี๋หรานก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี “ได้ หากเชื่อข้าก็ทำตามวิธีการของข้า ถ้าไม่เชื่อข้าก็จนปัญญา เมื่อครู่พวกเราเพิ่งพูดถึงข้อดีสองข้อใหญ่ของการไถพรวนดิน อย่างแรกคือกักเก็บความชุ่มชื้น อีกอย่างคือกำจัดไข่แมลง และยังมีเหตุผลอีกข้อ พวกเจ้ารู้ไหมว่าคืออะไร?”
“แหะแหะ! จูต้าเหนียง ท่านอย่าแกล้งพวกข้าสิขอรับ พวกข้าจะไปรู้ได้อย่างไร?” มีคนเอ่ยขึ้น
เย่อวี๋หรานย่อมรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาไม่รู้ แต่ถ้าไม่ถามสักหน่อย แล้วจะแสดง ‘ความสามารถ’ ของตัวเองออกมาได้อย่างไร?
นางกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “งั้นข้าจะถามพวกเจ้า เวลาที่พวกเราปลูกพืชก็ต้องระวังเรื่องความลึกในการปลูกใช่ไหม?”
“ใช่น่ะสิขอรับ ของอย่างนี้ปลูกลึกเกินไปก็ไม่ได้ ตื้นไปก็ไม่ดี” มีคนเกาศีรษะพลา
