บ้านทั้งสองนำมาใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว คนหนึ่งร้องคนหนึ่งรับ ในไม่ช้าก็กล่อมทุกคนที่นั่งอยู่ในที่นั้นได้
หลังจากพวกเขากลับไปแล้วก็นำเนื้อหาในที่ประชุมไปบอกต่อคนในครอบครัว
หัวข้อสนทนาของหมู่บ้านสกุลจูเปลี่ยนไปภายในวันเดียว ไม่มีใครพูดเรื่องการกลับมาของเย่อวี๋หรานอีกแล้ว พวกเขาสนใจเรื่องการเพาะปลูกปีหน้ามากกว่า
มีคนส่งข่าวกลับบ้านเดิมว่า “รีบบอกให้เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสของหมู่บ้านพวกท่านไปคุยกับเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสของหมู่บ้านพวกข้าเร็วเข้า หมู่บ้านพวกข้าจะเริ่มเตรียมการสำหรับการเพาะปลูกปีหน้ากันแล้ว ถ้าพวกท่านช้าไปก้าวเดียวก็จะตามไม่ทันแล้วนะ”
หมู่บ้านสกุลหลี่และหมู่บ้านสกุลหลิวเคลื่อนไหวทันที
พูดเป็นเล่นไป สามหมู่บ้านใหญ่ในอดีต หมู่บ้านสกุลจูจะเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว พวกเขาจะยอมให้คนอื่นทิ้งเอาไว้ข้างหลังได้อย่างไร?
ไม่ได้การ ต้องรีบไปเจรจากับเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสของหมู่บ้านสกุลจูให้รู้เรื่อง เรื่องดีงามเช่นนี้ ไฉนจึงไม่มาบอกพวกตนเล่า?
“โธ่เอ๊ย มีเรื่องแบบนั้นที่ไหนกัน? นี่เป็นเพราะจูต้าเหนียงกลับมาแล้วบอกให้พวกข้าเร่งดำเนินการขั้นต่อไปต่างหาก” เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสหมู่บ้านสกุลจูยกน้ำชามารับรองด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ท่าทางเป็นมิตรยิ่งนัก “ตอนแรกพวกข้าก็ลืมไปแล้วว่ายังมีเรื่องเตรียมของฉลองปีใหม่ แต่ละบ้านก็ดำเนินการเร็วช้าไม่เท่ากัน ไม่อาจทำเวลาเดียวกันได้ จึงต้องวางแผนเอาไว้ล่วงหน้า ถ
