้าคนพวกนั้น” จูต้ากล่าวอย่างโกรธแค้น “ญาติอะไรกัน พวกเขาวางแผนร้ายกับพวกเราโดยไม่นึกละอายใจ พวกเรายังจะเห็นแก่พวกเขาอีก? อย่างมากก็แค่ตัดขาดกัน ใช่ว่าจะไม่เคยตัดญาติกันเสียหน่อย”
“พวกเราตัดญาติกับทางนั้นมาแต่แรกแล้วนี่?” จูซานเอ่ยขึ้นอย่างลังเล “พวกเราตัดขาดกับครอบครัวอาสามอาสี่ไปตั้งนานแล้ว เวลาอาหญิงรองกลับบ้านเดิมก็กลับไปเรือนของอาสามและอาสี่…”
ถ้าไม่ใช่เพราะสองบ้านเริ่มมีการไปมาหาสู่กันอีก เรื่องนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น
แต่จูซานก็ทราบว่านี่เป็นเรื่องที่จำเป็นต้องทำ
ไม่กลัวว่าจะได้มากหรือน้อย กลัวก็แต่จะไม่เท่าเทียม ถึงอย่างไรจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อก็เป็นน้องชายแท้ ๆ ของบิดาของพวกเขา พวกเขากำลังจะพาหมู่บ้านสกุลจูให้ร่ำรวยไปด้วยกัน ย่อมไม่อาจทอดทิ้งทางนั้นไปได้
หากต้องการส่งเสริมครอบครัวของอาสามและอาสี่ ย่อมไม่อาจทอดทิ้งญาติ ๆ ในอดีต
จูต้า “…”
ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ด้วย ตอนนี้จะทำอย่างไรเล่า?
หรือจะปล่อยไปทั้งอย่างนี้?
เย่อวี๋หรานเชิดหน้าเล็กน้อย กล่าวอย่างเย่อหยิ่ง “กลัวอะไร มีข้าอยู่ไม่ใช่รึ?”
……
แม้คนสกุลจูจะทราบข่าวล่วงหน้าแล้วว่าเย่อวี๋หรานปลอดภัยไร้เรื่องราว แต่การได้ยินข่าวกับการเห็นตัวคนเป็น ๆ ย่อมต่างกันมาก
ก่อนที่จะได้เห็นคน ใจที่เต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ ทำอย่างไรก็ไม่อาจสงบลงได้เสียที
“เจ้าว่าทำไมท่านแม่ยังไม่กลับมาอีกนะ?” หลิวซื่อยืนชะเง้อชะแง้มองจากในเรือน
“จวนจะถึงแล้
