วกระมัง” หลี่ซื่อส่งของกินเล่นเข้าปากซานเป่าและซื่อเป่า แล้วกล่าวว่า “เช้าวันนี้เสี่ยวเจี่ยงก็มารับอาหารไปขายตามปกตินี่นา? ยังขายของต่อไปได้เช่นนี้ก็น่าจะไม่เป็นไร”
ถึงจะกล่าวเช่นนี้ แต่ถ้ายังไม่เห็นคน ใครเลยจะวางใจได้?
หลี่ซื่อก็คอยชะเง้อมองออกไปข้างนอกเช่นกัน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางโชคดีหรือเพราะเหตุใด นางจึงมองเห็นเข้าแล้ว
“พี่สะใภ้รอง ท่านดูสิเจ้าคะ นั่นใช่พวกท่านแม่หรือเปล่า?!”
หลิวซื่อได้ยินเช่นนั้นก็รีบมองออกไปข้างนอกทันที “ใช่แล้ว พวกท่านแม่กลับมาแล้ว…”
นางหันกลับมาตะโกนเข้าไปในเรือน
“พี่สะใภ้ใหญ่ ปาเม่ย ทุกคนออกมาเร็วเข้า ท่านแม่กลับมาแล้ว!”
“เมียเจ้าห้า สามีเจ้ากลับมาแล้วนะ!”
……
การตะโกนครั้งนี้ไม่เพียงเรียกหลิ่วซื่อ จูปาเม่ย และหลินซื่อออกมาเท่านั้น กระทั่งจูเหล่าโถว จูเอ้อร์ และจูซื่อที่กำลังทำงานอยู่ท้ายเรือนก็ออกมาด้วยเช่นกัน
อ้อ พ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูที่ซ่อนตัวอยู่ในเรือนของจูเหล่าโถวมาตลอดก็ตามออกมาด้วย
“กลับมาแล้ว? พวกเอ้อร์เม่ยก็กลับมาแล้วใช่ไหม?” แม่เฒ่าจูยังไม่ทันเห็นคนก็เอ่ยถามอย่างอดใจไม่ไหว
หลี่ซื่อปรายตามองอีกฝ่าย รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง ‘แม่สามีของข้าต้องเข้าคุกเชียวนะ ท่านไม่เป็นห่วงแม่สามีของข้าหน่อยหรือ?’
เหมือนอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ลูกสาวแท้ ๆ กับลูกสะใภ้ไม่เหมือนกันจริง ๆ ด้วย!
แต่อีกฝ่ายเป็นผู้อาวุโส นางไม่สะดวกจะพูดอะไรจึงทำเป็นไม่สนใจ
“ท่านแม่…” ทันทีที
