ัน นายท่านเป็นท่านผู้เฒ่าที่ร่ำรวยคนหนึ่ง ทำไมถึงให้ความสำคัญกับแม่ข้าแบบนี้?’
เย่อวี๋หรานตอบโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง “เรื่องนี้ข้าไม่รู้จริง ๆ นายท่านผู้เฒ่าซุนพอจะบอกได้หรือไม่?”
“เฮ้อ…” นายท่านผู้เฒ่าซุนถอนหายใจ “ความจริงแล้วตอนแรกข้าเพียงคิดว่าอาหารที่ครอบครัวเจ้าทำไม่เลวจริง ๆ ตั้งใจว่าจะใช้เวลาที่เหลืออยู่สร้างกิจการทิ้งไว้ให้โส่วเอ๋อร์เพิ่มขึ้นอีกอย่าง ไม่คาดคิดเลยว่าการกระทำของข้าจะดึงดูดความสนใจของตระกูลเฉียน”
“ตระกูลเฉียนเข้าใจว่าสูตรอาหารของพวกเจ้าวิเศษมากมาย จึงอยากแบ่งน้ำแกงด้วย”
“แต่ข้าไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะใช้วิธีการสกปรกเช่นนี้”
……
เขาวิเคราะห์ให้พวกเย่อวี๋หรานฟังว่า จู่ ๆ หัวเซี่ยงหรงก็อยากได้สูตรอาหารของสกุลจูนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเรื่องที่วางแผนมาแล้วล่วงหน้า
หากมิใช่เพราะคนตระกูลเฉียนแพร่งพรายข้อมูลต่อหัวเซี่ยงหรง เขาที่เป็นคนเปิดบ่อนผู้หนึ่งจะคิดแผนการมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร?
เขาเองก็เพิ่งรู้ว่าตระกูลเฉียนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ตอนที่ได้ข่าวว่าหัวเซี่ยงหรงหมายตาสูตรอาหารนี่เอง และตอนนั้นถึงได้ตรวจสอบพบว่าตระกูลอวี๋ที่เปิดร้านขายชาดไปเข้าตาคนในเมืองหลวงและย้ายเข้าไปอาศัยอยู่ในเมืองหลวงได้ก็เพราะสูตรทำชาดของสกุลจู
“ก่อนนี้เป็นสูตรหนึ่ง ตอนนี้ก็อีกสูตร ไม่แปลกที่ตระกูลเฉียนจะบังเกิดความโลภ” นายท่านผู้เฒ่าซุนทอดถอนใจ “เป็นเพราะตระกูลข้าตกต่ำ พวกเขาจึงไม่เ
