บทที่ 577 ฆ่าตัวตายชดใช้ความผิด
มารดามันเถอะ ยังมีหน้ามาถามเขาอีก?
จะล้างซวยตอนไหนไม่ทำ แต่มาทำเอาตอนนี้เนี่ยนะ ทำไปเพื่ออะไร แม้แต่คนโง่ก็ยังรู้เลย
ความโกรธแค้นในใจหัวเซี่ยงหรง ไม่ต้องบอกก็รู้ได้
สิ่งที่เขารู้สึกว่าเหนือความคาดหมายยิ่งกว่าก็คือ อีกฝ่ายล่วงรู้แผนการของเขามาแต่แรกแล้ว
จากนั้นก็ใช้แผนซ้อนแผน จงใจวางหลุมพรางเอาไว้ แล้ว ‘เชิญท่านลงโอ่ง’*[1]
แผนการต่อเนื่องเป็นลูกโซ่เช่นนี้ เขาแพ้แล้วทั้งปากและใจ!
“ยอดเยี่ยม ประเสริฐมาก!”
เขาเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน อยากฉีกทึ้งเย่อวี๋หรานใจจะขาด
แต่เขาก็ทราบว่าขอเพียงจูเอ้อร์เม่ยและพ่อลูกสกุลเฉียนยังมีชีวิตอยู่ สกุลจูก็สามารถถอนตัวออกจากเรื่องนี้ได้โดยสมบูรณ์ ต่อให้เขามีวิธีการต่าง ๆ นานาก็มิอาจฝืนลิขิตฟ้า ไม่อาจทำอย่างไรต่ออีกฝ่ายได้เลย
เป็นไปดังคาด นายอำเภอไต้ตัดสินว่าเย่อวี๋หรานไร้ความผิด ปล่อยตัวทันทีหลังจากการพิจารณา
ส่วนตัวเขานั้น…
ไม่รับผิดใช่ไหม?
ได้! เข้าคุกไปก่อนก็แล้วกัน
ตอนที่หัวเซี่ยงหรงถูกควบคุมตัวออกไปยังหันมามองเย่อวี๋หรานอย่างมาดร้าย “เจ้าคอยดูเถอะ!”
เย่อวี๋หรานยิ้มบาง “ได้ ข้าจะคอยดู!”
ทว่าไม่รู้ว่าคนบางคนจะสามารถรอดออกมาจากคุกได้หรือไม่
แท้จริงแล้วนางก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าหัวเซี่ยงหรงจะเก็บงำความลับไว้มากมายปานนั้น กล่าวได้ว่านายท่านผู้เฒ่าซุนมอบของกำนัลชิ้นใหญ่มาให้ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายส่งของกำนัลชิ้นใหญ่มาให้ขนาดนี้ นางย่อมไ
