แบบนี้ช่ำชองดีทีเดียว!
เด็กน้อยแซ่เหวินพูดไว้ไม่ผิด หนนี้เขาไม่ได้หลอกข้า กลับไปข้าจะต้องเลี้ยงสุราเหล่าเหวินสักสองจอก
หมาอิงเจี๋ยเป็นคนเก่าคนแก่ในที่ว่าการตำบลอันจิ่ว เขาคบค้ากับบิดาของเหวินเหรินซานตั้งแต่สมัยยังหนุ่ม
ภายหลังได้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันหลายปี จึงเพาะสร้างรากฐานความสัมพันธ์ขึ้นมา
ทว่าสุดท้ายแล้ว บิดาของเหวินเหรินซานต้องการส่งต่องานให้ลูกชายล่วงหน้า จึงเตรียมการเอาไว้ในช่วงที่นายอำเภอคนเก่าและคนใหม่ส่งต่อหน้าที่ให้กัน
เวลาที่หมาอิงเจี๋ยและบิดาของเหวินเหรินซานได้พบกันจึงน้อยลงเรื่อย ๆ เหลือแค่ช่วงเวลาร่ำสุราด้วยกันหลังเลิกงานเท่านั้น
แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ มิตรภาพของพวกเขาก็ไม่ได้น้อยลงไปเลย
แววตาของหมาอิงเจี๋ยฉายรอยยิ้มประจบ “เถ้าแก่ถังโปรดวางใจ ข้าจะรายงานเบาะแสเหล่านี้ต่อใต้เท้านายอำเภอโดยไม่ตกหล่นไปแม้แต่อย่างเดียวแน่นอน”
“จะพูดอย่างไร ข้าก็เป็นพลเมืองที่ต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบของตำบลอันจิ่ว ย่อมมีหน้าที่ช่วยรักษาความสงบเรียบร้อยในระยะยาวของตำบลอันจิ่วด้วยเช่นกัน อย่าว่าแต่เบาะแสแค่ไม่กี่อย่างเลย ต่อให้มากกว่านี้ ข้าก็ยินดีมอบให้อยู่แล้ว” รอยยิ้มบนใบหน้าของเถ้าแก่ถังขยายกว้างกว่าเดิม
“เถ้าแก่ถัง ท่านช่างเป็นคนดียิ่งนัก ข้าขอแสดงความขอบคุณต่อท่านแทนชาวบ้านในตำบลอันจิ่วด้วย”
“เฮ้อ ไม่ต้องเกรงใจไปหรอก ถ้าจะขอบคุณก็สมควรขอบคุณนายอำเภอของพวกเรามากกว่า ถ้าไม่มีเขาคอยดูแล
