พวกเราจะมีช่วงเวลาที่สงบสุขเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“ฮ่า ๆๆๆ…ข้าจะรายงานวาจานี้ต่อนายอำเภอด้วยแน่นอน ถ้าเขารู้ว่าชาวบ้านในพื้นที่ที่เขาดูแลอยู่คิดต่อเขาเช่นนี้ เขาคงปลาบปลื้มใจทีเดียว”
“ฮ่า ๆๆ…ที่ข้าพูดมาล้วนเป็นถ้อยคำจากใจทั้งนั้น ถ้าท่านได้รู้จักข้ามากกว่านี้ก็จะรู้เองว่าข้าพูดแต่ความจริง”
……
ตอนหมาอิงเจี๋ยและคณะจะจากไป เถ้าแก่ถังยังมาส่งถึงประตูเรือนด้วยตนเอง
ครั้นประตูใหญ่ปิดลง รอยยิ้มบนหน้าเขาก็พลันหายวับ
“ให้คนไปจับตามองที่ว่าการเอาไว้”
พ่อบ้านกล่าว “ขอรับ”
จวบจนยามฟ้ามืด คนที่ควรกลับมาก็ไม่กลับมาเสียที
แต่กลับได้ข่าวคราวเรื่องคนที่ส่งไปจัดการจูชีแล้ว
หลังจากพี่น้องสกุลจูจับเขาได้แล้วก็ส่งคนไปให้พี่เป้าอย่างรวดเร็ว
เถ้าแก่ถังถอนหายใจออกมา ขอเพียงไม่เคยพบมาก่อนย่อมไม่มีอะไรให้ต้องกลัว ‘พี่เป้า’ คนนี้ก็แค่นักเลงตัวเล็ก ๆ ตามหัวมุมถนนที่พอจะมีพรรคพวกหน่อยก็เท่านั้น ไม่มีสิ่งใดน่ากลัว
เขาเรียกหาพ่อบ้าน กรีดนิ้วผ่านคอตนเอง “จัดการให้เรียบร้อย เข้าใจไหม?”
“ขอรับ นายท่าน” พ่อบ้านขานรับแล้วตระเตรียมจากไป
เถ้าแก่ถังกลับเรียกเขาไว้ “ไม่มีข่าวคราวของเสี่ยวเจียงเลยหรือ?”
“คนที่ส่งออกไปยังไม่ส่งข่าวกลับมาขอรับ”
“อืม ถ้ามีข่าวอะไรให้ส่งขึ้นมาทันที”
“ขอรับ นายท่าน”
เถ้าแก่ถังรู้สึกกังวลเรื่องมังกรตาเดียวเจียงซู่อยู่บ้าง
แม้เขายังมีลูกน้องคนสนิทคนอื่น แต่ถ้าพิจารณาเฉพาะเรื่องความจงรักภักดีและความ
