ไม่ได้อยากฆ่าคน แต่เขาจะฆ่าข้าก่อน ข้าทำไปทั้งหมดนั้นเพื่อปกป้องตัวเอง”
“เจ้าสังเกตการณ์ข้ามานานขนาดนี้แล้ว ข้าเป็นคนอย่างไร เจ้าคงรู้ใช่ไหม? เจ้าโปรดเชื่อข้า อย่างมากข้าก็แค่ ‘พลั้งมือฆ่าคนตาย’ หรือ ‘ป้องกันเกินกว่าเหตุ*[1]’ เท่านั้น ข้าไม่เคยคิดจะฆ่าใครจริง ๆ นะ”
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคนอื่น ข้าทำเองคนเดียว ถ้าเจ้าอยากส่งข้าให้ทางการ ได้โปรดบอกว่าข้าเป็นคนทำทุกอย่าง”
……
นางพยายามอย่างยิ่งที่จะสงบสติอารมณ์และอธิบายการกระทำของตัวเองด้วยความคิดเชิงเหตุผล
ทว่าชั่วขณะนั้นเอง ความลนลานทำอะไรไม่ถูกทำให้นางตระหนักได้ว่า ที่แท้ตนเองก็ไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่คิด
ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นความพยายามอำพรางการกระทำของตนเองโดยอ้างว่าเข้าตาจนก็เท่านั้น
“เขาตายแล้ว” กานอี้เซียนถอนหายใจอีกครั้ง เขากล่าวว่า “เขาโชคไม่ดี ตอนตกลงไปถูกแทงทะลุจุดตายพอดี”
“เจ้า…เห็นหมดแล้ว?”
ชั่วขณะที่เห็นกานอี้เซียน เย่อวี๋หรานก็พอจะคาดเดาได้ แต่พิจารณาจากระยะห่างของเขา เป็นไปได้ว่าอาจมองเห็นไม่ชัดนัก นางจึงลองหยั่งเชิงดู
กระทั่งเรื่องที่ตกลงไปในหลุมถูกแทงทะลุจุดตายก็ยังเห็นได้ชัดเจน สายตาจะดีเกินธรรมดาไปหน่อยหรือเปล่า?
แม้แต่นางที่ยืนมองอยู่เนิ่นนานจากบนปากหลุมก็ยังไม่เห็นชัดถึงขนาดนั้น
ทำอย่างไรได้ ฟ้ามืดเกินไปนี่นา!
กานอี้เซียนรับคำเสียงเบา “เห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ”
“ถ้าอย่างนั้น…เจ้าคิดจะจัดการข้าอย่างไร?”
กานอี้เซียนนิ
