ลา หลังตรงสง่างาม รูปร่างสูงโปร่ง ทุกอย่างล้วนเผยถึงความสุขุมภายใน
ตัวเขาเปล่งออร่าแตกต่างจากคนทั่วไปที่มีเพียงผิวเผิน อำนาจบารมีและความเย็นชาจากการอยู่ในตำแหน่งสูงสุดแทบจะฝังรากลึกลงไปในกระดูก แม้แต่ลูกน้องที่อยู่ด้วยกันมานานหลายปีก็ยังต้องใช้ความกล้าอย่างมากในการสบตากับเขา
ทว่าเฝ่ยไป๋ลู่นั่งเบาะหลังคู่กับเขา สายตาไม่หลบเลี่ยง กลับจ้องมองอย่างเอาจริงเอาจัง
เธอยังมองโหงวเฮ้งของเวินสือเหนียนได้ไม่ชัดเจน ไม่สามารถมองล่วงรู้อดีตและอนาคตของเขาได้
ดวงตาหยินหยางที่รู้ทั้งฟ้าดินเหมือนจะใช้กับเขาไม่ได้ผล
เห็นไม่ชัดก็ไม่ต้องมอง เฝ่ยไป๋ลู่ไม่ได้คิดมาก หลังจากเห็นว่าสีหน้าของเวินสือเหนียนดีขึ้นกว่าตอนพบกันครั้งแรก ร่างกายก็มีชีวิตชีวามากขึ้น เธอจึงถามว่า “ตอนนี้ขาของคุณเป็นยังไงบ้างคะ?”
เมื่อคำถามเป็นเรื่องนี้ เวินสือเหนียนก็นับลูกประคำพลาดไปอีกเม็ดแล้ว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“อาการปวดน้อยลงกว่าเดิม นอกนั้นก็เหมือนเดิม”
เฝ่ยไป๋ลู่ครุ่นคิด ก่อนพูดว่า “วิธีการยับยั้งกู่พิษไม่ให้โตเต็มที่ด้วยการกำจัดไข่ มีข้อดีคือ จะไม่ส่งผลร้ายกับร่างกายของคุณในตอนนี้ แต่ข้อเสียคือ เห็นผลฃช้า แต่ไม่เป็นไร เราทำอีกหลาย ๆ ครั้งก็ได้”
เจี่ยนต๋าเช่าที่นั่งอยู่ด้านหน้าได้ยินดังนั้นก็ไม่กล้าเหลือบมอง ทว่าก็ฟังอย่างตั้งอกตั้งใจแทน
พวกเขาสองคนพูดกันเสียงเบาอู้อี้เสมือนมีม่านหมอกปกคลุมไว้ เลขาหนุ่มจึงได้ยินเพียงเฝ่ยไป๋ลู่พ
