ูดย้ำว่าหลาย ๆ ครั้ง และเวินสือเหนียนก็พยักหน้ารับตาม
ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง
คุณชายสามเวิน …เอ่อ การเสพสุขมากไปไม่ดีต่อร่างกายนะครับ
ระวังสุขภาพคุณด้วย!
ด้วยความเอาใจใส่และซื่อสัตย์ของเลขาเจี่ยน เมื่อถึงคราวสั่งอาหาร เขาจึงตั้งใจสั่งซุปกับอาหารบำรุงกำลังและบำรุงไตมาให้เป็นพิเศษ โดยไม่บอกกล่าวใคร และจากไปอย่างเงียบ ๆ
ครั้นรับประทานอาหาร เวินสือเหนียนรู้สึกว่ามีกระแสความร้อนแปลก ๆ พุ่งขึ้นมาในร่างกาย จนปากคอแห้งไปหมด
เขาคิดว่าตัวเองกระหายน้ำ จึงตักซุปกินอีกถ้วย
เฝ่ยไป๋ลู่รู้สึกพอใจกับอาหารมื้อนี้ไม่น้อย ทั้งยังพอใจกับเวินสือเหนียนที่มาร่วมโต๊ะอาหาร
เขาพูดไม่มาก แถมยังหน้าตาดี ท่าทางการเคลื่อนไหวไม่เร่งรีบ สง่างาม คิ้วเข้มดวงตาลึกล้ำ มีเสน่ห์แบบหนุ่มมาดนิ่ง เป็นที่เจริญหูเจริญตาเป็นพิเศษ
อาจจะเป็นเพราะอาหารที่กินเข้าไปร้อน เสื้อผ้าที่เมื่อครู่ยังเรียบร้อยจึงถูกปลดกระดุมไปหลายเม็ด คอเสื้อเปิดออกเล็กน้อย ใบหน้าของชายหนุ่มมีเหงื่อผุดพราย ซับสีแดงระเรื่อ
เฝ่ยไป๋ลู่เผลอมองเขาหลายครั้ง “เปิดแอร์ให้เย็นอีกหน่อยไหมคะ”
“ไม่ต้องหรอก” เวินสือเหนียนกล่าวเสียงแข็ง
ต่อให้เป็นคนเฉื่อยชาแค่ไหน ตอนนี้ก็ต้องรู้สึกได้ว่าตัวเองไม่ได้กระหายน้ำธรรมดา
เขาฝืนกลั้นความพลุ่งพล่านในร่างกาย กวาดสายตามองไปรอบ ๆ หยิบผ้าห่มมาคลุมขา ท่าทางดูอึดอัดเล็กน้อย “ผมจะไปห้องน้ำ”
เฝ่ยไป๋ลู่หันมองหลังเวินสือเหนียนไป
