บทที่ 542 เจ้านั่นแหละมีลูกไม่ได้
เย่อวี๋หรานพยักหน้า “อืม ข้ารับทราบแล้ว รบกวนท่านแล้ว”
ครั้นทำสิ่งที่ตนเองสมควรทำเสร็จสิ้นแล้ว ผู้ช่วยก็เดินกลับไปเอาป้ายคู่กันไปวางไว้ในกล่องบนโต๊ะของท่านหมอไป๋หลี่น้อย
ตรงหน้าท่านหมอไป๋หลี่น้อยมีกล่องอยู่หนึ่งใบ ฝั่งซ้ายใส่ป้ายที่คนไข้มาพบท่านหมอแล้ว ฝั่งขวาใส่ป้ายของคนไข้ที่กำลังรอตรวจ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวันนี้เย่อวี๋หรานโชคดีหรืออย่างไร ปกติฝั่งที่รอตรวจจะมีป้ายอยู่กองพะเนิน แต่ตอนนี้กลับมีอยู่เพียงสามป้าย
ขณะที่คนไข้สองคนนั้นล้วนมาพบหมอเพื่อติดตามอาการ จึงตรวจเสร็จอย่างรวดเร็ว
เมื่อจูเอ้อร์ จูเอ้อร์เม่ย และหลิวซื่อเข้ามาในโรงหมอ คนเหล่านั้นก็ตรวจเสร็จพอดี
“หมายเลขหนึ่งสามเจ็ด”
ผู้ช่วยตัวน้อยข้างกายท่านหมอไป๋หลี่น้อยหยิบป้ายรอตรวจออกมาจากกล่องแล้วขานเสียงดังฟังชัด
เย่อวี๋หรานเอ่ยว่า “ถึงรอบพวกเราแล้ว”
นางยืนขึ้นแล้วเดินตรงไปที่โต๊ะของท่านหมอไป๋หลี่น้อย
จูเอ้อร์เม่ย จูเอ้อร์ และหลิวซื่อเดินตามมา
ท่านหมอไป๋หลี่น้อยเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าผู้มามีหลายคนก็ไม่ประหลาดใจ กล่าวถามอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ท่านไหนที่มาตรวจหรือ?”
เย่อวี๋หรานดึงจูเอ้อร์เม่ยออกมาแล้วกดอีกฝ่ายนั่งลงบนเก้าอี้ “เป็นนาง”
“หา?” จูเอ้อร์เม่ยตกใจ “พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านดึงผิดคนแล้ว สะใภ้รองของท่านมีลูกไม่ได้ไม่ใช่หรือ จะให้ข้าตรวจทำไม?”
“ใครมีลูกไม่ได้? อย่ามาพูดพล่อย ๆ นะ!” หลิวซื่อรู้สึกว่าถ้
