อยคำเหล่านั้นระคายหูยิ่งนัก สีหน้าจึงเปลี่ยนไปทันควัน
นางมองไปรอบ ๆ โดยสัญชาตญาณ กลัวว่าจะมีคนมองมาทางนี้
น่าเสียดายที่เสียงของจูเอ้อร์เม่ยไม่เบาเลย สายตาหลายคู่จึงมองมาทางนี้
เมื่อหลิวซื่อสังเกตเห็นสายตาเหล่านั้นก็แทบอยากขุดรูมุดลงไปเสียเดี๋ยวนี้
น่าตายนัก!
อาหญิงรองผู้นี้จงใจหาเรื่องข้าแน่แล้ว!
สายตาเหล่านั้นมีทั้งตกใจ เห็นใจ แฝงความนัยหลากหลาย
มีลูกไม่ได้?!
เป็นไปได้หรือ?! ยุคสมัยนี้การมีลูกไม่ได้เป็นความผิดร้ายแรงเลยนะ!
ชีวิตผู้หญิงคนนี้เกรงว่าคงถึงคราวจบสิ้นแล้ว!
ยังอายุน้อยอยู่เลย อนิจจา…
……
“ก็มีลูกไม่ได้จริง ๆ นี่นา ถ้าเจ้ามีลูกได้ แต่งเข้าสกุลจูมานานขนาดนี้ ทำไมถึงยังไร้วี่แวว?” จูเอ้อร์เม่ยไม่กลัว นางกล่าวออกมาตรง ๆ ว่า “ไม่แปลกเลยที่พี่สะใภ้ของข้าทนมองไม่ได้จึงพาเจ้ามาหาหมอ ตรวจให้รู้ไปเลยว่าเจ้ายังมีลูกได้ไหม ถ้ามีลูกไม่ได้ก็ถอยออกไปเสียเนิ่น ๆ…”
“ท่านพูดเหลวไหล! ข้าไม่ได้เป็นแบบนั้น!” หลิวซื่อทั้งโมโหทั้งร้อนใจ นางปรี่เข้าไปเขย่าตัวจูเอ้อร์เม่ย “นางเฒ่าร้ายกาจ เจ้าใส่ร้ายข้า!”
“หุบปาก!”
เย่อวี๋หรานตวาดเสียงต่ำ หลิวซื่อชะงักอยู่กับที่
ขอบตานางแดงก่ำ นางกล่าวอย่างไม่ยินยอม “ท่านแม่ นางพูดให้ข้าก่อนนะ…”
“เจ้ารอง ดูแลเมียของเจ้า อย่าให้นางพูดอะไรอีก” เย่อวี๋หรานหันไปสั่งจูเอ้อร์โดยไม่สนใจอีกฝ่าย
หลิวซื่อน้อยใจยิ่งกว่าเดิม น้ำตาแทบร่วงเผาะลงมาอยู่รอมร่อ
จูเอ้อร์รู้สึกไม่ค่อ
