ยพอใจ ทำไมแม่ของเขาเอาแต่ปกป้องอาหญิงรองอยู่เรื่อย?
แต่เขาก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของมารดา ได้แต่ดึงหลิวซื่อไว้พลางกล่าวเป็นเชิงตำหนิ “แม่ข้าบอกให้เจ้าหยุดพูดก็หยุดพูด อย่าสร้างปัญหา”
สายตารอบด้านยิ่งทำให้จูเอ้อร์รู้สึกแย่กว่าเดิม
หลิวซื่อมีลูกไม่ได้ เขามีหน้ามีตานักหรือ?
นี่มิเท่ากับบอกว่าสายตาของเขาใช้ไม่ได้ ดันไปคว้าคนที่มีลูกไม่ได้มาหรือไร?
“เจ้าเองก็หุบปาก” เย่อวี๋หรานขู่จูเอ้อร์เม่ยอย่างดุร้าย “นั่งให้ท่านหมอจับชีพจรแต่โดยดี ถ้ากล้าทำข้าเสียเรื่อง วันนี้ก็ไม่ต้องซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว”
“ท่าน…” จูเอ้อร์เม่ยฟึดฟัด “หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้ รู้จักแต่ดุข้า ตอนยังสาวเป็นอย่างไร แก่แล้วก็เป็นอย่างนั้น มีพี่สะใภ้ใหญ่ที่ไหนเป็นแบบท่านบ้าง…”
บ่นก็ส่วนบ่น แต่ก็ยังนั่งแล้วยื่นมือไปวางบนโต๊ะอย่างว่าง่าย
ท่านหมอไป๋หลี่น้อยประหลาดใจ เขาชำเลืองมองเย่อวี๋หราน คิดไม่ถึงว่าสตรีผู้นี้จะร้ายกาจไม่เบา ไม่ต้องให้เขาจัดการก็ดีเหมือนกัน
ท่านหมอไป๋หลี่น้อยวางมือลงบนข้อมือของจูเอ้อร์เม่ยโดยไม่พูดอะไร
เพียงจับชีพจรครู่หนึ่ง ท่านหมอไป๋หลี่น้อยก็ต้องใจสั่นไปเล็กน้อย ทว่าสีหน้ายังไร้ความเปลี่ยนแปลง เพียงกล่าวเสียงราบเรียบ “มืออีกข้าง”
“อ้อ!” จูเอ้อร์เม่ยยื่นมืออีกข้างออกไป
ท่านหมอไป๋หลี่น้อยชักมือกลับไป ลังเลอยู่เพียงครู่ก็มองมาทางคนทั้งสามแล้วจึงเอ่ยถาม “ใครในพวกท่านที่มีสิทธิ์ตัดสินใจ?”
เย่อวี๋หรานกล่าวขึ้นทั
