บทที่ 540 เข้าตำบล
เช้าวันรุ่งขึ้น หลิวซื่อเดินตามสามีตนเองออกมาจากประตูเรือนด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
หากเป็นเวลาปกติ แม่สามีพานางไปตำบลด้วยกัน นางคงหัวเราะจนขาดใจตายแน่นอน
มิคาดว่าแม่สามีที่ไม่ได้เร่งให้นางมีลูก ทั้งยังปลอบใจนางว่าไม่ต้องรีบร้อน แต่พอถึงเวลาจริง ๆ กลับให้จูเอ้อร์พานางไปหาหมอโดยไม่ลังเล
“เจ้าว่าท่านแม่คิดอย่างไรกันนะ? รังเกียจว่าข้าไม่มีลูกเสียทีงั้นหรือ?” หลิวซื่อไม่กล้าอารมณ์เสียใส่แม่สามีจึงหันมาระบายใส่จูเอ้อร์
ช่วงแรกจูเอ้อร์ยังไม่สนใจนาง แต่นางยิ่งพูดก็ยิ่งขาดความยับยั้งชั่งใจ ถึงขั้นลงไม้ลงมือแล้ว เขาจึงไม่พอใจ
“พาเจ้าไปหาหมอแล้วจะเป็นไร? ไม่ได้พูดกันครั้งแรกเสียหน่อย ก่อนหน้านี้ก็พูดไปแล้วนี่นา? ตอนนั้นยังไม่เห็นว่าเจ้าจะพูดอะไร…”
หลิวซื่อกล่าวว่า “ท่านแม่เคยพูดตอนไหน? ท่านแม่ไม่เคยพูด วันนี้อยู่ดี ๆ ก็มาพูด”
ใช่แล้ว ไม่ผิดเลย เย่อวี๋หรานไม่ได้ปรึกษาจูเอ้อร์และหลิวซื่อ แต่มาเคาะประตู ‘บอก’ เรื่องนี้กับพวกนางสองสามีภรรยาเช้าวันนี้เอง
เมื่อวานนี้จูซื่อและจูอู่ถามเย่อวี๋หรานว่าจะอ้าง ‘เหตุผล’ อะไรไปหาหมอในตำบล ตอนนั้นนางจึงคิดถึงจูเอ้อร์และหลิวซื่อ
หลิวซื่อแต่งเข้ามาหลายปีแล้ว สะใภ้คนอื่นเคยตั้งครรภ์กันหมดแล้ว มีเพียงนางที่ไร้วี่แวว
ในอดีตยังเคยแอบกินยาเพราะเรื่องนี้อีกต่างหาก
เย่อวี๋หรานคิดว่าแทนที่จะให้หลิวซื่อแอบกินยาแล้วมีปัญหา มิสู้พาไปหาหมอในตำบลเสียเลยจะดี
