กชายกับลูกสะใภ้จัดการต่อ
คนของทั้งสามบ้านยืนออกันอยู่ในลานเรือนของจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อ (ส่วนใหญ่เป็นคนจากครอบครัวจูเหล่าโถว ผู้ใดใช้ให้เขามีลูกชายมากกันเล่า?)
“ท่านแม่ ทำไมข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้แปลก ๆ ล่ะเจ้าคะ?” หลี่ซื่อฟังมานานแล้วจึงขยับมากระซิบข้างหูเย่อวี๋หราน “ท่านว่า ถ้าอาหญิงท่านนี้ไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วสกุลเฉียนจะปลดนางทำไมเจ้าคะ? หญิงปากสว่างข้างเรือนเราทำผิดร้ายแรงขนาดนั้น สุดท้ายก็ยังไม่ปลดเลยนี่นา?”
หลิวซื่อก็ขยับเข้ามาใกล้เย่อวี๋หราน กระซิบเสียงเบาว่า “ท่านแม่ ข้าคิดว่าเรื่องนี้มีปัญหา ต้องมีปัญหาแน่นอนเจ้าค่ะ…เรื่องที่อาหญิงรองพูดมาไม่แน่ว่าจะเป็นความจริง สามีที่ไหนจะปลดภรรยาโดยไร้สาเหตุ เรื่องนี้ต้องลองไปถามเสียหน่อย”
ภายในเรือนแทบไม่มีใครเชื่อคำพูดของจูเอ้อร์เม่ย เพราะในยุคสมัยนี้ ถ้าเจ้าไม่ได้ทำผิด สามีก็ไม่อาจปลดเจ้า
เย่อวี๋หรานไม่ได้พูดอะไร
ขณะที่จูเอ้อร์เม่ยพบว่าตนเองร้องไห้ฟ้องความมานานแล้ว แต่กลับไม่มีใครเชื่อถือ เอาแต่เร่งให้นางพูดความจริง นางจึงรู้สึกสิ้นหวัง
หรือจะเป็นอย่างที่ผู้ชายคนนั้นพูด ขอแค่เขาอยากปลดนางก็จะไม่มีใครช่วยนาง?!
ทำไมกัน?
ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ นางไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย…
นางคว้าชายเสื้อของจูเหล่าโถวเอาไว้แน่น “พี่ใหญ่ ท่านต้องเชื่อข้านะ ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดจริง ๆ เหล่าเฉียนเขาจะปลดข้าอย่างไม่มีเหตุผล เขาไม่มีเหตุผล…”
“พี่รอง” จูเหล่าโถวยังไม
