บทที่ 519 มองคนถูกแล้ว
“ได้ยินแล้วใช่ไหม บ้านจูต้าเหนียงจะรวบรวมมันเทศ ว่ากันว่าเอาไปขายได้เงินนะ” นี่คือปฏิกิริยาเชิงยินดี
“จะขายได้เงินสักเท่าไหร่เชียว? มันจะแพงเท่าข้าวสารงั้นเรอะ?” นี่คือท่าทีของผู้ที่ยังเคลือบแคลง
“ไม่รู้สิ แต่ขายได้เงินก็ดีแล้วนี่นา? ขายได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น นี่คือเงินเชียวนะ…แค่ขายไปนิดหน่อยก็คงพอให้ซื้อชุดใหม่สำหรับช่วงข้ามปีได้แล้ว”
“มันเทศก็ได้มาเปล่าแต่แรกอยู่แล้วนี่นา จะขายออกไปสักหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นไร”
“ถ้าไม่ใช่เพราะจูต้าเหนียงก็คงไม่มีเรื่องพวกนี้แล้ว”
……
ประโยคสุดท้ายตรงใจคนจำนวนไม่น้อย
ถ้าไม่ได้จูต้าเหนียง อย่าว่าแต่เงินจำนวนนี้เลย แม้แต่มันเทศก็คงไม่มี ยังมีอะไรให้ไม่พอใจอีก?
ไม่ว่าจะทำไปเพื่อเอาใจเย่อวี๋หรานหรือเพื่อหาเงิน ทุกคนล้วนตัดสินใจว่าต้องเจียดมันเทศออกมาจำนวนหนึ่งเพื่อนำไปขาย
ในฐานะถู่ตี้เฉินประจำหมู่บ้านสกุลจู กานอี้เซียนจะทำให้ทุกคนผิดหวังได้อย่างไร?
หลายวันหลังจากนั้นจึงมีแสงแดดจ้าติดต่อกันหลายวัน มันเทศใต้ธรณีเหล่านั้นต่างก็เติบโตอย่างเอาเป็นเอาตาย
เขาอยากให้หมู่บ้านสกุลจูปลูกมันเทศได้ผลผลิตดีใจจะขาด เช่นนี้ทุกคนจะได้ทำตามเย่อวี๋หรานด้วยความสมัครใจ
ถ้าทุกคนเต็มใจทำตามนาง เขายังต้องกลัวว่าแผนการพัฒนาด้านเกษตรกรรมของเขาจะไปต่อไม่ได้อีกหรือ?
ตราบใดที่แผนการพัฒนาด้านเกษตรกรรมนี้ดำเนินต่อไป การประเมินงานในแต่ละปีของเขาก็จะก้าวหน้าไปทุกปี
