พื้นที่ในความดูแลของเขาก็จะแผ่ขยายออกไปอย่างเงียบเชียบ…
ปณิธานของกานอี้เซียนก็คือกลายเป็นถู่ตี้เฉินอันดับหนึ่งในใต้หล้า แล้วจะพอใจอยู่กับหมู่บ้านเล็ก ๆ อย่างหมู่บ้านสกุลจูได้อย่างไร?
ในที่สุด ก่อนเข้าสู่ฤดูหนาว หมู่บ้านสกุลจูก็ได้เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่กันเป็นครั้งสุดท้าย
เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสไปสอบถามผู้ชราที่มีประสบการณ์มากที่สุดในหมู่บ้านเพื่อกำหนดวันเก็บเกี่ยว
ในวันนั้น หมู่บ้านสกุลจูครึกครื้นเป็นพิเศษ
รอยยิ้มชื่นมื่นระบายอยู่ทั่วใบหน้าของทุกคน พวกเขาแบกจอบและคานหาบตรงไปเก็บเกี่ยวมันเทศในทุ่งนา
ระหว่างทางมักได้ยินเสียงสนทนากลั้วเสียงหัวเราะของทุกคนอยู่เป็นระยะ “เจ้าก็ไปขุดมันเทศเหมือนกัน?”
“ฮ่า ๆๆ…ใช่แล้ว เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสประกาศว่าวันนี้สามารถเก็บเกี่ยวได้แล้วไม่ใช่หรือ? ข้าเลยรีบพาลูกชายมาขุดมันเทศอย่างไรเล่า”
“ฮ่า ๆๆ…ข้าก็เหมือนกัน”
……
บนที่นาของสกุลจู จูเหล่าโถว จูต้า จูเอ้อร์ จูซื่อ และจูอู่กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น
ทุกคนเก็บเกี่ยวมันเทศเสร็จตั้งแต่สองสามวันก่อนแล้ว
ทุกบ้านยังคงอยู่ในห้วงยินดีจากการเก็บเกี่ยว
“บ้านเจ้าได้กี่หาบ?”
“สองหาบนิด ๆ เจ้าล่ะ?”
“ถ้าไม่รวมเถามันเทศก็เท่า ๆ กับเจ้านั่นแหละ”
……
บทสนทนาเช่นนี้มีให้ได้ยินอยู่ทั่วไป
ระหว่างที่สกุลจูกำลังง่วนอยู่กับการทำงาน คนจากบ้านเดิมของเหล่าลูกสะใภ้ก็ทยอยเอาสิ่งของมากำนัลเพื่อแสดงความขอบคุณ
ผู้มาถึงคนแรกคือมารดาของ
