หลี่ซื่อ
เย่อวี๋หรานชมชอบแม่หลี่ที่ช่างเจรจาและมีสายตาเฉียบแหลมผู้นี้ยิ่งนัก
นางเชื้อเชิญอีกฝ่ายเข้ามานั่งอย่างอบอุ่น แล้วให้หลี่ซื่อเข้าครัวทำอาหารด้วยตัวเอง
“กินข้าวด้วยกันสักมื้อก่อนค่อยกลับ ไม่อย่างนั้นก็คือไม่ไว้หน้าข้าแล้วนะ”
“ฮ่า ๆๆ…เช่นนั้นข้าก็ต้องลองชิมหน่อยแล้ว พอดีเลยจะได้ชิมรสมือของหรูตงด้วย” แม่หลี่กล่าวยิ้ม ๆ “ตอนนางกลับบ้านไปคราวก่อนก็ทำอาหารจานใหม่ให้กิน อร่อยอย่าบอกใครเชียวล่ะ ทั้งยังบอกว่าเจ้าเป็นคนสอน เด็กคนนี้ชอบแอบอู้มาตลอด คงมีแต่เจ้าที่สั่งสอนนางได้ พอเข้าครัวเองก็แทบจะไล่ทันพ่อครัวใหญ่ตามงานเลี้ยงเสียแล้ว กลับบ้านไปทีไรก็ต้องได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากที่บ้านอยู่ทุกคราไป รู้ไหมว่าเพราะเหตุใด?”
เย่อวี๋หรานถามอย่างให้ความร่วมมือ “เพราะเหตุใดหรือ?”
“เพราะอยากกินกับข้าวฝีมือนางอย่างไรเล่า ฮ่า ๆๆ…”
คนทั้งสองหัวเราะร่วนอยู่ภายในเรือน
เย่อวี๋หรานไม่ได้ปิดบังความรักใคร่เอ็นดูที่ตนเองมีต่อสะใภ้สี่เลยสักนิด ทั้งยังเลือกเรื่องยิบย่อยในชีวิตประจำวันของหลี่ซื่อมาเล่าให้แม่หลี่ฟัง
ด้วยประการฉะนี้ เจ้าเล่าหนึ่งคำข้าเล่าหนึ่งคำ ระหว่างแม่สามีและแม่ยายจึงกลมเกลียวยิ่งนัก
รวมเข้ากับเสียงละเล่นของซานเป่าและซื่อเป่า ภายในเรือนจึงเต็มไปด้วยบรรยากาศของความชื่นมื่นยินดี
“จริงสิ ข้ามาคราวนี้นอกจากเพื่อขอบคุณเจ้าเรื่องมันเทศแล้ว ยังมีเรื่องอยากถามด้วยเช่นกัน”
แม่หลี่เปลี่ยนหัวข้
