อสนทนา เย่อวี๋หรานไม่รู้สึกประหลาดใจ นางยิ้มแล้วถามว่า “เจ้าคงอยากถามข้าเรื่องรับซื้อแป้งมันเทศกระมัง?”
“ถูกต้อง ก็คือเรื่องนี้เอง” แม่หลี่กล่าวอย่างเกรงอกเกรงใจ “เก็บเกี่ยวได้มากนี่นา ข้าได้ยินคนพูดกันว่าหมู่บ้านสกุลจูรับซื้อแป้งมันเทศ จึงอยากถามเจ้าสักหน่อยว่าได้พอหรือยัง ถ้าพอแล้วก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ายังไม่พอ เจ้าจะลองพิจารณาของบ้านข้าด้วยได้ไหม?”
“เรื่องนี้เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสคุยกับข้าไว้แล้ว เจ้ามาก็ดีเหมือนกัน ลองกลับไปปรึกษาเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสของหมู่บ้านพวกเจ้า ถ้าทางนั้นมีคนอยากเข้าร่วมด้วยก็ให้ลงชื่อไว้ที่พวกเขา แล้วค่อยมาเจรจากับเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสของหมู่บ้านพวกข้า”
“หา เจ้าหมายความว่าเรื่องนี้สามารถทำได้?!” แม่หลี่ตื่นเต้นยินดี “ถ้าทำได้ก็ดียิ่ง ข้าบอกเจ้าตามตรงว่าตอนมาข้ายังแอบกังวลใจอยู่เลย…ลำพังหมู่บ้านสกุลจูก็คงได้แป้งมันเทศปริมาณมากแล้ว จะรับทั้งหมดได้อย่างไร ข้าอยากถามแต่ก็กลัวว่าเจ้าจะลำบากใจ ไม่รู้ว่าต้องเอ่ยปากอย่างไร”
เมื่อได้ยินวาจาของอีกฝ่าย แม่หลี่ก็แน่ใจแล้ว ถ้าเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสของสองหมู่บ้านตกลงกันได้ เรื่องนี้ก็แน่นอนแล้วน่ะสิ?
เรื่องกล้ามันเทศคราวก่อนก็ดำเนินการเช่นนี้เหมือนกันไม่ใช่หรือ?
เหมือนที่คิดไว้จริง ๆ เย่อวี๋หรานก็คือเย่อวี๋หราน จัดการเรื่องราวอย่างเปิดเผยโปร่งใส
แม่หลี่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตอนแรกที่ลูกสาวอยากแต่งเข้าสกุลจูให้ได้น
