้อนใจ อาจแค่เจอกันโดยบังเอิญก็ได้ เจ้าก็รู้ หมู่บ้านสกุลจูก็แค่นี้…”
“อะไรนะ?!” หลินซื่อเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ นางคว้าแขนหลี่ซื่อเอาไว้แน่น “พี่สะใภ้สี่ ท่านเพิ่งพูดอะไรน่ะ เหล่าอู่ไปมีคนอื่นอยู่ข้างนอก?!”
“ข้าไม่ได้บอกว่าเขามีคนอื่น แค่บอกว่าเขาคุยกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ข้างนอก ฟังเข้าใจไหม? แค่พูดกันเท่านั้น ไม่ได้ทำอย่างอื่น…”
“ข้าไม่เชื่อ!” หลินซื่อส่ายหน้า สองตาแดงก่ำ “ท่านโกหกข้า! ถ้าเขาไม่ได้ทำอะไร แล้วทำไมท่านต้องทำลับ ๆ ล่อ ๆ เห็นได้ชัดว่าต้องมีอะไรแน่แล้ว”
พูดไปพูดมา หลินซื่อก็ร้องไห้คร่ำครวญขึ้นมา
“ฮือ ๆๆ…เขากล้าได้อย่างไร? เขากล้าได้อย่างไร?!”
“ท่านแม่บอกแล้วนี่ ผู้ชายสกุลจูอายุสี่สิบ ถ้ายังไม่มีลูกชายถึงจะรับอนุได้ เขากล้าดีอย่างไร?”
“เขาทำแบบนี้กับข้าได้อย่างไร?”
……
เห็นอีกฝ่ายร้องไห้อย่างปวดใจเช่นนั้น หลี่ซื่อเองก็ลำบากใจ
แต่นางจำเป็นต้องทำ จึงได้แต่อดทนเอาไว้
นางกล่าวว่า “อย่าร้อง ยังไม่แน่เลยว่าจะเป็นเรื่องจริง ข้าบอกแล้วนี่นาว่าแค่คุยกันเท่านั้น”
“ไร้ลมก็ปราศจากคลื่น แมลงวันไม่ตอมไข่ที่ไร้รอยแตก ถ้าไม่มีอะไรทำไมทุกคนถึงเอาไปพูด? ต้องมีเรื่องแน่ ๆ มีแต่ข้าที่ไม่รู้เรื่อง ข้าโง่งมนัก…ฮือ ๆๆๆ…ข้าทำอะไรผิดงั้นหรือ เขาถึงได้ทำแบบนี้กับข้า?”
“แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าเคยทำอะไรเพื่อเขาบ้าง?” หลี่ซื่อถาม
หลินซื่อสะอึก แต่ก็ยังคร่ำครวญต่อไป “ข้า…ข้าแค่เลี้ยงน้องสาวกับหลานสา
