“พี่สะใภ้สี่” หลินซื่อร้อนใจ “ข้าขอร้องท่านแล้ว ท่านยังจะเอาอย่างไรอีก? ท่านบอกข้ามาเร็วเข้า ข่าวลืออะไรกัน? เกิดเรื่องแล้วใช่ไหม? เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
จะไม่ให้ร้อนใจได้หรือ?
เรื่องอะไรกันที่ทำให้พี่สะใภ้สี่ลำบากใจได้ถึงเพียงนี้?
หลินซื่อยิ่งคิดก็ยิ่งประหวั่น
“เฮ้อ…” หลี่ซื่อถอนหายใจ “น้องสะใภ้ห้า เจ้าเป็นคนบอกให้ข้าพูดเองนะ ข้าต้องพูดให้ชัดเจนก่อน ข้าไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ แค่ได้ยินมาเท่านั้น”
“ท่านพูดมาเถอะ ข้าร้อนใจจะตายแล้ว”
“เป็นเรื่องของจูอู่”
“จูอู่ทำไมหรือ?”
หลี่ซื่อกล่าวด้วยท่าทางลำบากใจ “ช่วงนี้เจ้าทะเลาะกันกับเจ้าห้าบ่อย ๆ ใช่ไหม?”
“เปล่านี่…” ปากพูดเช่นนั้น แต่หัวใจหลินซื่อกลับกระตุกวาบ
เพราะช่วงนี้ไม่ได้ทะเลาะกัน แต่หลายวันก่อนทะเลาะกันนี่นา
นางคิดขึ้นมาได้ว่าเมื่อวานตอนเข้านอน จูอู่ยังขยับออกไปข้าง ๆ ไม่ยอมให้นางเข้าใกล้
“พี่สะใภ้สี่ ท่าน…ท่านอย่าทำให้ข้ากลัวสิ…” ขอบตาหลินซื่อแดงก่ำ สัญชาตญาณผู้หญิงทำให้นางสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
“ต่อให้ไม่ได้ทะเลาะกัน แต่เกรงว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเจ้าคงไม่ดีเท่าไหร่กระมัง? เฮ้อ…ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยเตือนเจ้าไปแล้ว ให้เจ้าระวังไว้บ้าง เจ้า…”
“พี่สะใภ้สี่ ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?”
“มีคนบอกว่าเหมือนจะไปเห็นเจ้าห้ากำลังคุยกับผู้หญิงคนอื่น” หลี่ซื่อรีบย้ำทันที “แค่คุยกันเท่านั้น ไม่ได้ทำอย่างอื่น เจ้าอย่าเพิ่งร
