อกมา หากไม่ใช่เพราะนางตัวเล็ก เรี่ยวแรงสู้พี่สะใภ้หลายคนไม่ได้ คนทั้งหลายก็เกือบจะขวางไม่อยู่
ชั่วขณะนั้น เหล่าพี่สะใภ้จึงตระหนักว่า สมแล้วที่เป็นลูกสาวบังเกิดเกล้าของแม่สามี พอได้ระเบิดอารมณ์ขึ้นมา คนทั่วไปล้วนเอาไม่อยู่!
เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ ปฏิกิริยาแรกของเย่อวี๋หรานคือนิ่งงัน “…”
เดี๋ยวก่อน พวกเราพูดถึงเรื่องรับจ้างชั่วคราวกันอยู่ไม่ใช่หรือ?!
แต่เมื่อมองไปยังจูปาเม่ยที่มีปฏิกิริยาตอบสนองรุนแรงเช่นนั้น นางถึงตระหนักได้ว่าตนเองคงพลาดอะไรไปบางอย่าง
‘ปัง’
เสียงตบโต๊ะดังขึ้น
คนทั้งหลายที่กำลังวุ่นวายกันอยู่พลันชะงัก ความเงียบปกคลุมเข้ามา
ครั้นเห็นทุกคนหันกลับมา เย่อวี๋หรานที่รู้สึกเจ็บมือและอยากยกมือขึ้นมานวดจึงพยายามหักห้ามใจเอาไว้ มารดามันเถอะ ตบแรงเกินไป! เมื่อครู่นี้ข้าไม่น่าใช้มือตบโต๊ะเลย
สายตาเหลือบไปเห็นถ้วยชามจอกชาบนโต๊ะ ลอบคิดว่าอุปกรณ์ช่วยเหลือมีเยอะแยะขนาดนี้ ข้านี่มันโง่จริง ๆ!
“ทะเลาะอะไรกัน?”
“พูดกันดี ๆ ไม่ได้หรือไร ทะเลาะกันอยู่นั่นแหละ นอกจากทะเลาะกัน พวกเจ้าทำอะไรเป็นบ้าง?”
“เจ้าใหญ่ เจ้ารอง พาพ่อพวกเจ้ากลับห้องไปพักผ่อน”
“เจ้าสี่ เจ้าห้า ไปทำธุระของพวกเจ้าเสีย”
“เมียเจ้าใหญ่ เมียเจ้ารอง และเมียเจ้าห้า พาพวกเด็ก ๆ เก็บโต๊ะทำความสะอาด เสร็จแล้วก็แยกย้ายไปนอน”
“เมียเจ้าสี่ พาซานเป่ากับซื่อเป่าไปล้างเนื้อตัวแล้วเข้านอนได้แล้ว”
……
สั่งความทุกคนเสร็จ เย่อว
