อยจับจ้องอยู่มากเพียงใด
“เจ้าสืบเรื่องบัณฑิตผู้นี้มาหรือยัง?”
เมื่อหลี่ซื่อเป็นคนรับหน้าลูกค้าที่มาซื้อของที่เรือน เย่อวี๋หรานจึงไม่ค่อยรู้เรื่องลูกค้าเท่าใดนัก
นางไม่ได้ตัดความเป็นไปได้ว่าอาจเป็นเพียงความประทับใจระหว่างคนหนุ่มสาว ทุกคนล้วนเคยผ่านช่วงวัยนั้นมาก่อนแล้วทั้งนั้น ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงแต่อย่างใด
แต่ในฐานะที่เป็นผู้อาวุโสในบ้าน เรื่องที่ต้องทำเป็นอันดับแรกก็คือกรอง ‘คนชั่ว’ ที่มาเข้าใกล้เด็ก ๆ ในครอบครัวออกไป
“มาจากต่างถิ่นเจ้าค่ะ ความเป็นมาไม่ค่อยชัดเจน”
“เช่นนี้เองหรอกหรือ…เรื่องแบบนี้ เจ้าอย่าเพิ่งบอกทุกคน ว่าง ๆ ก็อยู่กับพวกเด็กสาวในเรือนให้มาก ข้าจะให้คนไปสืบข่าวก่อน”
“ท่านแม่ เขามาจากที่อื่น คนในพื้นที่อย่างพวกเราไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับเขา ท่านจะสืบอย่างไรหรือเจ้าคะ?” หลี่ซื่อออกจะสงสัย
ก่อนหน้านี้ นางก็เคยคิดจะสืบประวัติความเป็นมาของเจียงหยวนซือ แต่น่าเสียดาย เขาเพิ่งมาที่เชิงเขาไท่ตังได้ไม่นาน ทั้งยังไม่ได้เช่าเรือนอยู่ตามลำพัง
ในเรือนมีทั้งสาวใช้และแม่เฒ่าเดินไปมา คนอื่นจะไปหาก็ไม่สะดวก
สตรีที่ช่างเจรจาแค่ไหนก็ไม่สามารถล้วงข้อมูลจากปากอีกฝ่าย นางอยากเตือนแม่สามีจึงให้เพื่อนบ้านช่วยไปสืบ แต่ก็สืบไม่ได้ความอะไร
“ต่อให้มาจากต่างถิ่นก็ต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้บ้าง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะสืบไม่ได้อะไรเลย”
ตกเย็น หลี่ซื่อก็รายงานเรื่องนี้ต่อจูซื่อ
“ข้าบอกท่านแม่แล้ว ท่านแม่กลั
