“นี่แหละที่เรียกว่ามวลหมู่ดาวล้อมเดือน!”
“ผมว่าตำแหน่งปราชญ์อันดับหนึ่งในคนรุ่นเยาว์แห่งฉินโจวของคุณหลินน่ะ สามารถตัดคำว่า ‘คนรุ่นเยาว์’ ออกไปได้เลยนะครับ”
“เห็นด้วยครับ!”
“ต่อไปคุณหลินคือเพื่อนที่ดีที่สุดของวงการวรรณกรรมฉีโจวเราครับ!”
“แวะมาบ่อยๆ นะครับ!”
“วงการวรรณกรรมฉีโจวของเรายินดีต้อนรับคุณหลินเสมอครับ!”
หลินจือไป๋มึนหัวไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์เหล้า หรือเป็นเพราะคนกลุ่มนี้กันแน่ ร่างกายของเขาโอนเอนอีกครั้ง ผลคือเห็นหูเหวยก้าวพรวดเดียว เข้ามาผลักเจียงโส่วรั่งที่กำลังจะเข้ามาพยุงตนเองออกไป แล้วเข้ามาช่วยพยุงด้วยตนเอง
“ขอบคุณครับ…”
“พูดคำว่าขอบคุณทำไมกันครับ ผมพิจารณาดูแล้ว ในเมื่อคุณหลินก็มีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีกับวงการวรรณกรรมฉินโจวอยู่แล้ว เอาเป็นว่ามาร่วมกับวงการวรรณกรรมฉีโจวของเรา มาดำรงตำแหน่งนายกกิตติมศักดิ์ของสมาคมนักเขียนดีไหมครับ?”
หลินจือไป๋ “?”
ให้คนฉินโจวอย่างฉันไปเป็นนายกสมาคมวรรณกรรมฉีโจวเนี่ยนะ?
แม้จะเป็นนายกกิตติมศักดิ์ แต่ก็รู้สึกว่าหูเหวยกำลังทำการตัดสินใจที่ขัดต่อบรรพบุรุษยังไงก็ไม่รู้แฮะ
……………………………………
